Agra Art | Aukcje

- 23 marca 2014

Obiekt w archiwum

[ status: zarchiwizowany ]
Tytuł:
POWRÓT ZE SPACERU
Nr:
18925
Technika:
olej, płótno
Wymiary:
98 cm x 78 cm
Cena wywoławcza:
15 000 zł
Cena uzyskana:
63 000 zł
Informacje o dziele:

Obraz jest po konserwacji.

Artysta zaczął wystawiać dość późno, a na widowni powojennego życia Polski pojawił się jako malarz dojrzały. Należał obok Żaka do najtypowszych przedstawicieli Rytmu, ponieważ główną właściwością jego malowideł był przemyślany, staranny i płaski układ elementów: stylizowanych postaci ludzkich i zwierzęcych, kobiecych aktów i dzieci, drzew, krzewów oraz fragmentów architektury, jakie składały się na jego obrazy z przedstawieniem prac wiejskich, różnych scen idyllicznych, obrzędów, spotkań, wyjazdów, zajęć pasterskich i łowów. Płótna i pastele z lat 1920-32, jeśli nawet odnosiły się do czynności powszednich, sprawiały wrażenie mitologicznych kreacji dzięki stosowaniu zabiegów, jakie zamieniały ludzi w herosów, a dosiadane przez nich konie w antyczne rumaki. Wyobrażone przez artystę postacie nie miały odpowiedników w świecie rzeczywistym. Zwracały uwagę wydłużeniem proporcji, afektowną, opartą np. na kontrapoście pozą oraz klasyczną urodą ciał. Ukazywane w obrazach istoty, trochę tajemnicze, żyjące w idealnej i sennej przestrzeni, nosiły dziwaczne, jakby antykizowane stroje, suto drapowane tuniki lub płaszcze, to znowu wysokie kapelusze i obcisłe nogawice. Wraz z uproszczonymi sylwetami drzew i schematyczną architekturą tworzyły zgaszone powierzchnie barwne, typowe dla pasteli i gwaszów. Ich barwy zestrajały się w rozmyślnie bezdźwięczne harmonie, a ich tonacje, chociaż rozmaite, wydawały się zawsze do siebie podobne. Powodem tego były nieznaczne tylko różnice walorowe i światłocieniowe, ponieważ ani światła nie były zbyt żywe, ani cienie zbyt głębokie. Te światła i cienie, rozmieszczane na „długiej fali“, kształtowały powierzchnie mieniące się rytmicznie w obrębie rezedowych zieleni, błękitów, różów, szarości i bieli. Takie stylizowanie obrazu było typowe dla wcześniejszego zwłaszcza okresu twórczości malarza, który później próbował uproszczenia i bardziej jednolitego koloru. Swoisty urok tych temperowych lub pastelowych, rzadziej olejnych obrazów (których styl popularyzowały także barwne autolitografie) pogłębiały jeszcze takie cechy, jak umiarkowany eklektyzm i archaizacja oraz czerpanie z dorobku różnych okresów historycznych, z greckiego antyku, wczesnego renesansu, baroku, zwłaszcza zaś z klasycyzmu Poussina, a także empiru. Niemal rygorystyczna budowa obrazowej płaszczyzny sprawiała, że główną cechą utworów Borowskiego była znaczna jednolitość, okupiona jednak zubożeniem ich wewnętrznego życia. Malowanym przezeń obrazom brak było ekspresji, zastąpionej aurą spokoju i osamotnienia, „poezją milczenia i tęsknoty“. Chociaż przedstawiały także sceny w zasadzie dynamiczne, np. jeźdźców na wspinających się do skoku koniach lub łowców dopadających zwierzynę, wyrażały pozaczasowe trwanie w jakimś fikcyjnym kraju wyobraźni. Zacierały wreszcie różnice między tzw. klasycyzmem a romantyzmem, i to w silniejszym bodaj stopniu niż twórczość Eugeniusza Żaka. Tamten był melancholijnym romantykiem, Borowski raczej chłodnym klasycystą.

 Tadeusz Dobrowolski, Nowoczesne malarstwo polskie, tom III, Warszawa 1964, s. 179-180.

więcej

Wacław Borowski:

Wacław Borowski (Łódź 1885 - Łódź 1954) - malarz, grafik, scenograf - w latach 1905-1909 studiował w Krakowie malarstwo u Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych i, równolegle, historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1909-1913 przebywał w Paryżu. Zafascynowany dawnym malarstwem, kopiował wiele obrazów w muzeach. W okresie 1911-1914 podróżował do Włoch, studiując sztukę renesansu. Lata 1914-1919 spędził w Szwajcarii. Po powrocie do kraju mieszkał w Warszawie, gdzie w latach 1927-1933 był profesorem malarstwa i kompozycji w Instytucie Sztuk Plastycznych. Czynny na wielu polach, zajmował się malarstwem sztalugowym, dekoracyjnym malarstwem ściennym (m.in. polichromie na Zamku Królewskim, na Rynku Starego Miasta w Warszawie), uprawiał grafikę (trzy teki litografii), projektował plakaty, ilustracje książkowe i scenografie dla teatrów Warszawy, Krakowa i Łodzi. Był współzałożycielem i prezesem grupy „Rytm”, członkiem Stowarzyszenia Grafików „Ryt”, należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Wiele wystawiał tak w kraju jak i za granicą, a jego prace wielokrotnie odznaczane były medalami i nagrodami. Twórczość Borowskiego należy do „klasycyzującego” nurtu polskiego malarstwa, związanego m.in. z artystami skupionymi wokół grupy „Rytm”. Jego obrazy wyróżnia zarówno dążność do syntezy i swoistego uproszczenia a nawet pewnej geometryzacji form, jak miękkość i statyka układów kompozycyjnych, opartych na rytmie ruchu, linii i płaszczyzn. Wrażenie ciszy, ładu i harmonii podtrzymuje łagodne światło i subtelna, pastelowa kolorystyka współtworząca liryczny nastrój pogodnej melancholii.

Data aukcji Nr kat Wywoławcza Uzyskana Zmień:
2014-03-23 69 15 000 zł 63 000 zł N/A PLN USD EUR