Agra Art | Aukcje

- 11 czerwca 2017

Obiekt w archiwum

[ status: zarchiwizowany ]
Tytuł:
PEJZAŻ WŁOSKI, 1899-1900
Nr:
23299
Technika:
olej, płótno naklejone na tekturę
Wymiary:
21.2 cm x 40.5 cm
Cena wywoławcza:
200 000 zł
Cena uzyskana:
200 000 zł
Informacje o dziele:

Wybrzeże Sekwany, Widoczek znad Adygi (?)

sygn.p.d.: A.GIERYMSKI

Na odwrocie napisy, pieczątki, nalepki: 

- tekst atramentem (opatrzony pieczątką): Aleksander Gierymski | „Wybrzeże Sekwany” | Stwierdza | Członek Komitetu | dz. 13 Maja 1911 r. | Vice-Prezes J. Herman. Obok pieczątka: TOW. ZACHĘTY SZTUK PIĘKNYCH | W KRÓL. POL. 

- tekst ołówkiem: Abank | [...] Parc | St Maur

- pięć pieczątek o treści: Dr. Med. IGNACY LANDSTEIN | Warszawa ul. Filtrowa 81

- nalepka warszawskiego antykwariatu (druk wypełniony ręcznie): No 68 | Nazwisko Autora Al. Gierymski | Rodzaj dzieła olejny | Tytuł Sekwanna [sic!] | Cena GTGUJC Cena GT[.] | SALON SZTUKI I ANTYKWARNIA | ABE GUTNAJER | Warszawa Mazowiecka 16

- dwie małe nalepki inwentarzowe Muzeum Narodowego w Warszawie wypełnione odręcznie atramentem: -1./ 1716 | Niew; -2./ 8671 | Rew.


Proweniencja: obraz pochodzi z warszawskiej kolekcji dr. med. Ignacego Landsteina (1878-1949). Wraz z kilkunastoma innymi obrazami tegoż właściciela w listopadzie 1939 roku został zdeponowany w Muzeum Narodowym w Warszawie (nr 182167; oznaczenie w spisie depozytów L. 15). Po wojnie – 28 grudnia 1947 roku – został wydany właścicielowi.

Ostatnio znajdował się w prywatnej kolekcji w Londynie. 

Wcześniejsze losy obrazu można hipotetycznie odtworzyć na podstawie napisów i nalepek umieszczonych na jego odwrocie, a także informacji z dawnych katalogów. Możliwe, że przed sierpniem 1900 roku obraz trafił do – zaprzyjaźnionego z Gierymskim Brunona Abakanowicza (1852-1900) w Parc St. Maur pod Paryżem. Niewykluczone też, że ten właśnie obraz może być tożsamy z Widoczkiem znad Adygi, który jako własność Zofii Abakanowiczówny wystawiony był w TZSP w Warszawie na pośmiertnej wystawie prac A. Gierymskiego w 1902 roku (patrz niżej: Kat. wyst. 1902; Kat. wyst. 2014, nr III/28). Później, w roku 1911 obraz był najpewniej wystawiony w TZSP w Warszawie jako Wybrzeże Sekwany, a jego autorstwo i tytuł (pod którym odtąd występował) potwierdził v-prezes TZSP Juliusz Herman. Następnie – jako Wybrzeże Sekwany – pokazywany był jeszcze na wystawie w Pałacu Łazienkowskim w roku 1919, tym razem jako własność J. Efrusiego. W późniejszym czasie znalazł się w warszawskim antykwariacie Abe Gutnajera, by ostatecznie trafić do zbiorów dr. Ignacego Landsteina. 

 

Obraz określany jest na odwrocie tytułem Wybrzeże Sekwany. Jednak uważna analiza pozwala to określenie zakwestionować i połączyć płótno z grupą pejzaży włoskich, malowanych przed i w roku 1900. Są to obrazy, w których Gierymski szczególną uwagę poświęcił roli światła słonecznego, wrażliwie oddając głębię i natężenie, kształtowanych tym światłem cieni i półcieni, a także gradację i odcienie barw pejzażu, nieba, roślinności. Stosował też chropawą, załamująca światło fakturę malarską, wprowadzał żywe akcenty czystych barw. 

Pejzaże takie można było ostatnio (2014) oglądać na monograficznej wystawie Aleksandra Gierymskiego w warszawskim Muzeum Narodowym. Wśród reprodukowanych w katalogu tejże wystawy obrazów (patrz niżej), szczególnie bliski wydaje się być Zachód słońca (Muzeum Śląskie w Katowicach: Kat. wyst. 2014; nr I/196), pejzaż z wysokim murem o arkadowych płycinach i niższym murkiem nad wodą, motywem widocznym na naszym obrazie na prawym brzegu rzeki. Natomiast architekturę z lewego brzegu odnajdujemy w obrazie zatytułowanym Pejzaż włoski (zbiory prywatne w Argentynie: Kat. wyst. 2014; nr I/194). 

 

Bibliografia powiązana z obrazem: 

- Wystawa Pośmiertna prac ś.p. Aleksandra Gierymskiego. W gmachu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskiem, [kat.] sierpień – wrzesień 1902, s. 5, nr kat. 39 [Widoczek znad Adygi];

- Sprawozdanie Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskiem za rok 1911, Warszawa 1912, s. 33 [wymieniony jako Wybrzeże Sekwany];

- Sto lat malarstwa polskiego (z prywatnych zbiorów warszawskich) w Pałacu Łazienkowskim w Warszawie [kat.], Warszawa 1919, s. 7, nr kat. 79 [wymieniony jako Wybrzeże Sekwany];

- Album reprodukcji obrazów z wystawy „Sto lat malarstwa polskiego” z prywatnych zbiorów warszawskich w Pałacu Łazienkowskim, Warszawa 1919, s. 15, nr kat. 79 [wymieniony jako Wybrzeże Sekwany; własność J. Efrusiego];

- Maksymilian i Aleksander Gierymscy, Listy i notatki, [J. Starzyński - wybór, układ, wstęp, H. Stępień - oprac. do druku, komentarze], Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1973, s. 471, 486 [Widoczek znad Adygi];

- J. Wiercińska, Katalog prac wystawionych w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1860 - 1914, Wrocław 1969, s. 96;

- Aleksander Gierymski 1850-1901, [E. Micke-Broniarek przy współpracy K. Znojewskiej-Prokop, A. Lewandowskiej, A. Rudzińskiej, K. Pijanowskiej] Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2014, nr kat. I/126; III/28 [Widoczek znad Adygi]; III/23 [Wybrzeże Sekwany]; porównaj także: nr kat. I/194, I/196.

więcej

Aleksander Gierymski:

Aleksander Gierymski (Warszawa 1850 - Rzym 1901), młodszy brat malarza Maksymiliana, był jednym z najwybitniejszych malarzy polskich XIX wieku, samodzielnie kształtującym własną wizję malarską i na drodze usilnych poszukiwań dochodzącym od realizmu do rezultatów bliskich impresjonizmowi. Naukę rozpoczął u Rafała Hadziewicza w warszawskiej Klasie Rysunkowej, a od 1868 studiował w Akademii monachijskiej u Hermanna Anchütza i Karla Pilloty’ego, uzyskując w 1872 na zakończenie studiów nagrodę za najlepszą kompozycję (Scena z „Kupca weneckiego“). W latach 1873-1879 przebywał w Rzymie, skąd w 1875 na krótko przyjechał do Warszawy, gdzie jego obrazy spotkały się z dużym uznaniem. Na dłużej zamieszkał w Warszawie w latach 1879-1889 malując obrazy rodzajowe (Święto trąbek, Pomarańczarka). Związał się wówczas z grupą artystów skupionych wokół czasopisma „Wędrowiec“, z którym współpracował jako rysownik. Od 1884 często zmieniał miejsca pobytu; przebywał przeważnie za granicą i tylko na krótko przyjeżdżał do Warszawy (1886 i 187) i Krakowa (1893-1894). Dłużej przebywał w Monachium (1888-1890 oraz 1898-1899), w Paryżu (1890-1893 i 1898-1899) i we Włoszech (1897-1898 i 1899-1901), na dłużej zatrzymując się w Wenecji, Palermo, Amalfi i w Rzymie. Brał udział w licznych wystawach - w Monachium, Paryżu Wiedniu, Berlinie oraz w Krakowie i Warszawie.

Malował realistyczne obrazy rodzajowe (Święto Trąbek, Piaskarze), kompozycje stylizowane na dawne malarstwo weneckie (Sjesta włoska), sceny z okresu rokoka (W altanie), pejzaże, widoki miejskie, wnętrza, nokturny. Fascynował go problem światła i wywoływana przez nie zmienna gra barw; w słońcu, cieniu i przy sztucznym blasku miejskich latarni. Prace artysty w większości znajdują się w zbiorach muzealnych (m.in. Warszawa, Kraków, Poznań, Wrocław, Toruń, Kielce, Gdańsk, Katowice, Lwów). Tylko niewielka ich liczba stanowi ozdobę kolekcji prywatnych.
Data aukcji Nr kat Wywoławcza Uzyskana Zmień:
2017-06-11 9 200 000 zł 200 000 zł N/A PLN USD