sygn. l.d.: WBorowski [inicjały wiązane]

Na odwrocie, na tzw. „zaplecku“ l.g. nalepka (tuszem): „Dziecko | z królikami“; obok (różową kredą): 5173.

Twórczość Wacława Borowskiego wyróżnia się szczególną wrażliwością na codzienność i spokojne piękno życia wiejskiego oraz małomiasteczkowego. Artysta chętnie podejmował temat sielskich scen rodzajowych, ukazując świat pełen harmonii, prostoty i pogodnego nastroju. W jego obrazach codzienne czynności – rozmowy, odpoczynek, spacery czy chwile spędzane na łonie natury – nabierają poetyckiego charakteru. Borowski przedstawiał swoich bohaterów z dużą wrażliwością. Nie interesowała go dramatyczna narracja ani społeczny komentarz, lecz atmosfera chwili, subtelne relacje między postaciami oraz nastrój otaczającego pejzażu. Dzięki temu jego kompozycje emanują spokojem i nostalgicznym urokiem dawnego świata.

Istotną rolę w tych przedstawieniach odgrywa światło. Artysta operował nim miękko i subtelnie, budując ciepłą, rozproszoną atmosferę słonecznego dnia lub spokojnego popołudnia. Jasna paleta barw, delikatne przejścia tonalne oraz swobodny sposób prowadzenia koloru nadają scenom lekkość i dekoracyjny wdzięk. Natura nie jest w tych obrazach jedynie tłem – staje się integralną częścią kompozycji, współtworząc nastrój ciszy i harmonii. Artysta nie dążył jednak do wiernej dokumentacji rzeczywistości, lecz raczej do stworzenia syntetycznej wizji świata pogodnego, uporządkowanego i pozbawionego codziennego pośpiechu. Dzięki temu jego malarstwo zachowuje ponadczasowy, liryczny charakter.

Dziecko z królikami przedstawia symfonię stonowanych błękitów, zieleni i fioletów, przełamanych subtelnymi ciepłymi tonami, tworzy harmonijną i niezwykle spójną całość. Obraz emanuje muzycznością barw i szczególną poetyckością nastroju. Uproszczone, syntetyczne ujęcie form oraz świadome operowanie kolorem nadają kompozycji nowoczesny wyraz, podkreślając jej emocjonalną siłę. Falujące, niemal gobelinowe układy plam barwnych budują malarską opowieść, w której znaczenie fabularne schodzi na dalszy plan wobec atmosfery i rytmu obrazu.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób konstruowania postaci. Borowski, inspirując się doświadczeniami kubizmu, upraszcza sylwetki do ich najbardziej charakterystycznych form. Twarz dziecka potraktowana została syntetycznie – jako uproszczona forma częściowo ukryta w półmroku z delikatnymi refleksami światła na czole. Zabieg ten nadaje scenie aurę tajemniczości i wyciszenia. Skupiony układ postaci buduje z kolei poczucie porozumienia i wewnętrznej jedności. Dzięki temu obraz oddziałuje nie tyle narracją, ile nastrojem i emocjonalną harmonią, stając się subtelną, niemal muzyczną kompozycją malarską.

Dziecko z królikami jest znakomitym przykładem dojrzałego stylu artysty charakteryzującego się syntezą formy z emocją, ukazując naturę przez pryzmat osobistych przeżyć artysty. Stanowi też przykład malarstwa, które celebruje zwyczajność i odnajduje piękno w prostych, codziennych momentach życia. Obrazy Wacława Borowskiego cenione są za elegancję kompozycji, subtelną kolorystykę oraz umiejętność budowania nastroju.