Maria Gażycz (majątek Wiszera, Gubernia Kurska 1860 - Grodno 1935) była uczennicą Klasy Rysunkowej Wojciecha Gersona w latach 1874-1878. Poznała wówczas Annę Bilińską, z którą połączyła ją wieloletnia przyjaźń o czym Bilińska wielokrotnie wspominała w swoim dzienniku odnotowując wspólne wyjazdy, czy wizyty u Gażycz w Siehieniowszczyźnie. Obie artystki odbyły liczne wspólne podróże w tym najważniejszą do Paryża, gdzie obie kontynuowały naukę w Academie Julian. Gażycz studiowała tam pod kierunkiem T. Robert-Fleury, A. W. Bouguereau i J. J. Lefebvre'a a w 1885 roku uzyskała wyróżnienie w szkolnym konkursie.
W 1906 roku (po śmierci męża) artysta wstąpiła do klasztoru Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu w Rzymie. W 1932 roku została przełożoną klasztoru w Grodnie.

Gażycz wielokrotnie wystawiała swoje obrazy w warszawskiej Zachęcie. Początkowo tworzyła przeważnie studia portretowe kobiet, w późniejszym okresie również pejzaże, sceny rodzajowe i martwe natury. Po wstąpieniu do zakonu jej twórczość została zdominowana przez obrazy religijne. Dzieła Marii Gażycz niezwykle znajdują się w zbiorach muzeów narodowych w Krakowie, Poznaniu i Warszawie oraz w zbiorach klasztorów nazaretanek. Pojawienie się dzieł tej artystki na rynku aukcyjnym jest wyjątkową rzadkością.