sygn. p.d.: W.T. MCM

Prezentowane płótno ukazuje skąpaną w świetle świec scenę z tradycyjnego, bronowickiego wesela. Beata Pranke w Nurcie chłopomanii... przytacza słowa Lucjana Rydla: Około dziewiątej zaczęły się czepiny. Mężczyzn usunięto pod ściany, same kobiety i dziewczęta otoczyły pannę młodą i druhnę. One obie tańczyły naprzód ze sobą, potem kolejno z wszystkimi dziewczętami i z wszystkimi kobietami. Każda tańcząca kobieta i dziewczyna stawała przed muzyką, przyśpiewywała piosenkę na cześć panny młodej. Potem starszy drużba rozpoczął taniec z panną młodą, taniec solo, podczas którego zamężne kobiety usiłują pannę młodą odbić gwałtem drużbie, a kiedy się to nie udaje, targują się z nim o cenę kupna (motyw z pogańskich czasów, z kupowania panny młodej). Drużba dobija targów i bierze zapłatę, a kobiety sadzają pannę młodą na stołku. Wszystkie kobiety zamężne zapalają świeczki, które trzymają w ręku, a starościna, uproszona do odbycia ceremonii, śpiewa pieśń, w której wzywa matkę, aby się po raz ostatni przyjrzała córce w wianuszku na głowie i przeżegnała krzyżem święty wianek. [...] Widok jest wspaniały, bo każda baba trzyma w ręku zapaloną świecę, tak, że kilkadziesiąt płomieni oświetla scenę. 

Opis ten znakomicie ilustruje prezentowane płótno Włodzimierza Tetmajera, w którego domu w podkrakowskich Bronowicach odbyło się najbardziej znane w polskiej literaturze wesele poety Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną – szwagierką malarza. To właśnie na jej głowę wkładany jest czepiec przez starościnę – teściową artysty, Jadwigę Mikołajczyk. Kobietą stojącą na wprost, obserwującą oczepiny jest żona malarza – Anna Tetmajer. Natomiast pierwszoplanową, złotowłosą dziewczynką, spoglądającą wprost na widza, charakterystycznymi dużymi oczami, jest najstarsza córka Tetmajera – Jadwisia. Ślub zawarty między Rydlem a Mikołajczykówną odbił się szerokim echem w środowisku artystycznym Krakowa. Był bowiem symbolem młodopolskiej fascynacji kulturą chłopską, charakterystycznej dla tej epoki. Opisane przez Stanisława Wyspiańskiego wesele odbyło się 20 XI 1900. Na uroczystość przybyli artyści, poeci i malarze, którzy bawili się razem z mieszkańcami wsi przy muzyce, tańcach i ludowych obrzędach. Atmosfera wesela zrobiła ogromne wrażenie na Wyspiańskim, który był jednym z gości. Dostrzegł on jednak nie tylko barwność i niezwykłość zderzenia dwóch światów, ale także ich wzajemne niezrozumienie, marzenia i słabości. To właśnie te obserwacje były inspiracją do napisania dramatu Wesele, który stał się jednym z najważniejszych dzieł polskiej literatury, ukazującym marzenia Polaków o wolności, ale także ich bierność i brak jedności. Bronowickie wesele przeszło więc do historii nie tylko jako niezwykła uroczystość, lecz także jako wydarzenie, które zainspirowało powstanie wybitnego dzieła literackiego. Obecność Jadwisi Tetmajerówny na weselu zapadła w pamięć Wyspiańskiego, który uwiecznił ją jako jedną z postaci dramatu. W utworze występuje jako mała Isia, dziewczynka pełna dziecięcej wrażliwości, wyobraźni i naturalności. Jej postać ma szczególne znaczenie symboliczne. To właśnie jej ukazuje się Chochoł, zapowiadający niezwykłe i tajemnicze wydarzenia rozgrywające się podczas weselnej nocy. Dziewczynce łatwiej niż dorosłym jest dostrzec świat duchów, ponieważ zachowała dziecięcą niewinność i otwartość. Wyspiański poprzez jej postać podkreślił niezwykły, baśniowy klimat swojego dramatu. Z Włodzimierza Tetmajera Wyspiański uczynił pierwowzór Gospodarza, a jego żony Anny – Gospodyni. Jadwiga Mikołajczykówna, w dramacie została przedstawiona jako Panna Młoda, stając się symbolem młodej, pięknej chłopki, która zachwycała swoją naturalnością i przywiązaniem do tradycji. Jej wybranek Lucjan Rydel został uwieczniony jako Pan Młody.

Prezentowane Oczepiny są znakomitym przykładem nokturnowych płócien Włodzimierza Tetmajera, jednego z najważniejszych malarzy Młodej Polski, zafascynowanego wsią, jej folklorem i obrzędowością.