sygn. p.d.: Wlastimil 1923 | Hofman

Na odwrocie, l.g., nieczytelny napis ołówkiem.

Prezentowany obraz pochodzi z wczesnego, najbardziej twórczego okresu działalności artysty. Wyraźnie widoczny jest w nim wpływ symbolicznego malarstwa Jacka Malczewskiego. Hofman stworzył jednak własny, łatwo rozpoznawalny język malarski, w którym codzienność splata się z poezją, religią, ludową tradycją i refleksją nad ludzkim losem. Szczególnie chętnie posługiwał się motywami zaczerpniętymi z życia prostych ludzi. Wieś, jej mieszkańcy, dzieci, starcy czy wędrowcy, przedstawiani w codziennych sytuacjach, stają się w jego malarstwie bohaterami opowieści o sprawach uniwersalnych. Z pozoru prosta scena mogła zostać przez niego przekształcona w pełną znaczeń alegorię.

W dorosłość jest znakomitym przykładem charakterystycznej dla jego twórczości kompozycji sielankowo-symbolicznej, w której świat codzienny subtelnie przenika się z elementem mitologicznym. Modelki mają spokojne, zamyślone twarze, a ich spojrzenia zdają się sięgać dalej niż otaczająca je rzeczywistość. Dziewczynce w kożuchu zdobionym ludowymi haftami towarzyszy jasnowłosa, fantastyczna postać ze skrzydłami i makówką w dłoni. Artysta, pod postacią skrzydlatej panienki, przywołał mitologicznego Hermesa – boga podróży i przejścia, posłańca bogów oraz przewodnika. Jej obecność sugeruje przekraczanie granic między różnymi światami i etapami życia. Można ją odczytać jako symbol przewodnictwa i towarzyszenia człowiekowi w chwili ważnej życiowej przemiany. Makówka natomiast może przywoływać skojarzenia ze snem, spokojem i ukojenieniem. W tym kontekście motyw maku nabiera szczególnego znaczenia – może symbolizować wyciszenie, ale również chwilę zatrzymania przed wejściem w nowy etap życia.

Biorąc pod uwagę wiek wiejskiej dziewczynki, Hermes może być zatem odczytany jako przewodnik prowadzący ją ku nieznanemu, przez symboliczną granicę między światem dzieciństwa a dorosłością. Nie musi to jednak oznaczać definitywnego pożegnania z beztroską. Przeciwnie, scena może być rozumiana jako spokojne i naturalne przejście ku nowym doświadczeniom, wiedzy i samodzielności. Makówka może w takim ujęciu symbolizować łagodne wyciszenie dziecinnych wspomnień, ale z zachowaniem ich jako ważnej części własnej historii. Dziewczynka wyrusza więc w dorosłość nie sama – towarzyszy jej symboliczny przewodnik, a wraz z nim nadzieja na poznanie nowego świata i rozpoczęcie kolejnego etapu życia.