Krystyna Brzechwa (Warszawa 25 VIII 1928, mieszka w Warszawie)ukończyła Wydział Malarstwa ASP w Warszawie w 1955, uzyskując dyplom w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa. W tym samym roku zadebiutowała na Wystawie Młodej Plastyki w warszawskim Arsenale i wstąpiła do ZPAP, w którym działała do 1983, pełniąc w latach 1980-1983 funkcję przewodniczącej Rady Artystycznej Sekcji Malarstwa. Do działalności związkowej powróciła po reaktywowaniu ZPAP w 1989. Od 1955 zaprezentowała kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w Warszawie i innych ośrodkach w kraju, a także m. in. w Arnhem, Londynie, Sztokholmie, Nowym Jorku. Do 1981 regularnie uczestniczyła w przeglądowych wystawach zbiorowych, jak Festiwale P...
Krystyna Brzechwa (Warszawa 25 VIII 1928, mieszka w Warszawie)ukończyła Wydział Malarstwa ASP w Warszawie w 1955, uzyskując dyplom w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa. W tym samym roku zadebiutowała na Wystawie Młodej Plastyki w warszawskim Arsenale i wstąpiła do ZPAP, w którym działała do 1983, pełniąc w latach 1980-1983 funkcję przewodniczącej Rady Artystycznej Sekcji Malarstwa. Do działalności związkowej powróciła po reaktywowaniu ZPAP w 1989. Od 1955 zaprezentowała kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w Warszawie i innych ośrodkach w kraju, a także m. in. w Arnhem, Londynie, Sztokholmie, Nowym Jorku. Do 1981 regularnie uczestniczyła w przeglądowych wystawach zbiorowych, jak Festiwale Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1966, 1970, 1974), Grand Prix International d’Art Contemporain w Monte Carlo (1971 – nagroda zespołowa dla działu polskiego), Inter’73 w Holstebro (Dyplom Honorowy), Festiwale Sztuk Pięknych w Warszawie (1974, 1978, 1981). W czasie stanu wojennego działała w ruchu kultury niezależnej, współorganizując i uczestnicząc w wystawach kościelnych, głównie w Warszawie: „Świadectwo obecności” (1982), „Przez Widzialne do Niewidzialnego” (1983), „Spotkania ze sztuką” i „Obecność” w parafii na Żytniej (1984, 1985, 1986) i in. Od wczesnych lat artystka prezentuje jednorodny styl, oparty na malarstwie naiwnym, zawdzięczając przy tym wiele fantastycznym wizjom Marca Chagalla. Początkowo malowała martwe natury i widoki ubogich, brzydkich przedmieść. Szybko przeszła do metaforycznych scen figuralnych, prezentując świat „nie z tej ziemi”, widziany jakby oczyma dziecka, a przy tym pełen egzystencjalnej zadumy i moralnej refleksji. Jej obrazy zaludniają postaci rodem z baśni, groteski, commedii dell’arte. Artystka stosuje mocne, nasycone, kontrastujące kolory, zdecydowanie kreśli kontury kształtów. Obok malarstwa zajmuje się też ilustrowaniem książek dla dzieci (w tym bajek swego ojca, Jana Brzechwy) oraz scenografią.
więcej
mniej
