!!!! OBRAZ PREZENTOWANY W GALERII AGRA ART NOVA (Wilcza 55/63) !!!!

CHAOS, OCZEKIWANIE POTOMKA REGINY TENEBRIS I NADEJŚCIE ŚWIATA MECHANICZNEGO ROZKŁADU, 1995 część środkowa tryptyku „W oczekiwaniu Ocaliciela“, 1995

pastel, węgiel, sepia, płótno gruntowane, 300 x 600 cm (3 części o wymiarach 300 x 200 cm)
sygn. na l. części g.: Dzień drugi. 9. VI. 1695 | CHAOS, OCZEKIWANIE POTOMKA | REGINY TENEBRIS | NADEJŚCIE | ŚWIATA MECHANICZNEGO ROZKŁADU | FStarowieyski [monogram wiązany] | v B. 1695 | FCIT [sic!] MANUI SATANIS | L [w kółku]

Obraz wystawiany:

•  Galeria Sztuki Centrum Kultury i Spotkań Europejskich w Białogardzie, 28 VI – 30 VIII 2013;
• Muzeum Miedzi w Legnicy, 1 V – 30 VI 2015;
•  Opera i Filharmonia Podlaska – Europejskie Centrum Sztuki w Białymstoku im. Czesława Moniuszki, 3 XI 2015 – 17 I 2016;
•  Muzeum Regionalne w Człuchowie, 8 VII – 28 VIII 2016;
•  Kutnowski Dom Kultury „Okno na Sztukę“, 3 X – 4 XI 2018;
•  Centrum Kultury i Sztuki – Dom Kultury Oskard w Koninie, 4 – 21 II 2021;
•  Ośrodek Propagandy Sztuki w Łodzi, Galeria Miejska Sztuki w Łodzi, 4 – 28 III 2021.
•  Biuro Wystaw Artystycznych i Usług Plastycznych w Pile, 3 IX – 1 X 2021.

Prezentowane dzieło, stanowiące środkową część tryptyku, powstało w ramach Teatru Rysowania w Lublinie, w ciągu czterech dni od 7 do 10 czerwca 1995 roku, a bezpośrednią inspiracją dla artysty stał się poemat Juliusza Słowackiego Król Duch. W czasie spektaklu, fragmenty utworu recytowała jedna z dwóch modelek (aktorka Teatru Grupa Chwilowa), zaś w tle słychać było muzykę Beethovena. Centrum  kompozycji stanowi kobieta w zaawansowanej ciąży, która ma wydać na świat Ocaliciela.

W całości dzieła, silnie wyczuwalne są inspiracje renesansem (antyczne umiłowanie geometrii, symetria) oraz barokiem (bogactwo i zawiłość formy oraz treści, gwałtowność i mocne działanie kontrastów światłocieniowych). Po ukończeniu tryptyku, nastąpiła jego licytacja, a ponieważ poszczególne części znalazły się w posiadaniu dwóch kolekcjonerów, Starowieyski dokonał niezbędnych zmian w rysunku, aby każda z części mogła stanowić samodzielną kompozycję. Poszczególnym częściom Starowieyski nadał tytuły i opatrzył sygnaturami.

Teatry Rysowania tworzył artysta od 1980 roku: po raz pierwszy na zamku w Świdwinie, a następnie do 1995 wykonał ich blisko trzydzieści, m.in. w Warszawie (1984), Wenecji (1986), Paryżu (1986), Monachium (1989).

Za każdym razem, Starowieyski pracował na trzech dużych blejtramach (w sumie 3 x 6 m), obciągniętych zagruntowanym płótnem. Wyjątkowa idea polegała na tworzeniu multimedialnego widowiska, w którym publiczny proces tworzenia był równie ważny jak samo dzieło. Na oczach widzów, z udziałem nagich modelek, przy dźwiękach muzyki, artysta – występujący w roli reżysera, kapłana, maga – realizował swoją ideę.

O kulisach powstawania tego monumentalnego dzieła, w całości liczącego 3 x 18 m, tak wypowiadał się Franciszek Starowieyski: ...Zanim zacznę spektakl – gimnastykuję się i ćwiczę ręce. Zamach na taką płaszczyznę to spory wysiłek fizyczny, a nie wolno wytracać taktu. To zaczyna się nieśmiało, dopiero gdzieś dalej rozpędza się, tworzy się w duszy pęd, przerażenie, zdumienie i zachwyt. Publiczność te stany wyczuwa, a ja mobilizowany zbiorową świadomością pracuję biologicznie. (...) Olbrzymia powierzchnia (54 m2) pozwala na zachowanie a nawet przewyższenie naturalnej ludzkiej skali. Dokonuje się tedy fizyczne i psychiczne utożsamienie z tworzonym światem. Miejsce chłodnej analizy wypełnia narkotyczna potrzeba kontynuacji.

♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite)