sygn. p.d.: Otolia Kraszewska

Na odwrocie, na górnej listwie krosna, fragment nalepki ze słabo widocznym napisem (tuszem): [O]toli[a] Kraszewska | [...]; obok numer (niebieską kredką): 1437; ponadto na lewej i dolnej listwie krosna pieczęci z numerami odnoszącymi się do wielkości podobrazia (odpowiednio): 72 i 42.

Nazwisko Otolii Kraszewskiej obok Józefa Wodzińskiego wymieniane jest zaraz po innym polskim monachijczyku – Władysławie Czachórskim, „beniaminku monachijskich kunsthandlerów“, którego twórczość była artystce bardzo bliska tematycznie. Łączyła ich przyjaźń z Józefem Brandtem, ponadto wiadomo, że pozostawali w życzliwych kontaktach i cenili się – pisze Ewa Martusewicz, monografistka artystki (Otolia Kraszewska – artystka nieodkryta, „Spotkania z Zabytkami“ 2015, nr 1-2, s. 29).

Choć twórczość Kraszewskiej i Czachórskiego wykazuje zbieżności tematyczne, oferowane dzieło uwydatnia dzielące ich różnice. W przeciwieństwie do statycznych dam monachijskiego mistrza, bohaterka obrazu Kraszewskiej odznacza się pogłębionym rysem psychologicznym i intymną nastrojowością. Ukazana w chwili modlitewnego skupienia, przyciąga uwagę rozmarzonym, uciekającym od widza spojrzeniem, co nadaje kompozycji aurę niedopowiedzenia.

Warsztat artystki, ukształtowany pod kierunkiem Iwana Ajwazowskiego i oszlifowany w Monachium, objawia się w wirtuozerskim oddaniu detali. Mistrzowskie przedstawienie transparentnej woalki oraz subtelny blask paciorków różańca dowodzą biegłości technicznej, w której kostium staje się środkiem do wyrażenia emocji. Miękki modelunek światłocieniowy i dbałość o desenie tkanin potwierdzają wysoką kulturę malarską autorki.

Prezentowane płótno to znakomity przykład malarstwa salonowego, reprezentatywny dla dojrzałego okresu twórczości Kraszewskiej. Jako obraz reprodukowany w fundamentalnym opracowaniu Haliny Stępień poświęconym szkole monachijskiej, stanowi rzadki na rynku aukcyjnym rarytas kolekcjonerski, niosący unikalny, kobiecy pierwiastek w malarstwie przełomu wieków.