W 1948 ukończyła studia malarskie w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od 1945 aż do rozwiązania w 1982 była członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Brała udział w niemal wszystkich wystawach Okręgu Warszawskiego ZPAP oraz w licznych ogólnopolskich i zagranicznych. Uczestniczyła we wszystkich czterech Ogólnopolskich Wystawach Plastyki w Warszawie (1950-1954), zdobywając nagrody w 1951 i 1952. Miała też ponad 20 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Jej twórczość jest reprezentowana w muzeach i zbiorach prywatnych w kraju oraz w kolekcjach zagranicznych. Artystka reprezentuje sztukę opartą o dobry warsztat i realistyczną tradycję „szkoły warszawskiej”, które to cechy w drugiej połowie lat 50. spotkały się z wpływami koloryzmu i swobodą malarstwa informel. Zaowocowało to malarstwem pełnym werwy, nieortodoksyjnym jeśli chodzi o wierność realiom, za to bogatym w efekty czysto malarskie, kolorystyczne i fakturowe.