Szymon Buchbinder był młodszym bratem malarza Józefa Buchbindera, który prawdopodobnie udzielał mu pierwszych lekcji rysunku i malarstwa. Później jego nauczycielami byli portrecista S. Heymann oraz pejzażysta i dekorator teatralny A. Malinowski. W latach 1869-1871 Buchbinder uczył się u W.Gersona, R. Hadziewicza i A. Kamińskiego w warszawskiej Klasie Rysunkowej, a w 1873-1878 studiował w Akademii wiedeńskiej pod kierunkiem E.v. Engertha i L. Müllera. Od 1871, przez kilka lat swego pobytu w Wiedniu, pracował jako dekorator w operze dworskiej. Następnie – w latach 1879-1882 – kształcił się jeszcze w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni J.Matejki, a uzyskawszy stypendium w 1883 wyjechał do Monachium, skąd w 1897 na stałe przeniósł się do Berlina. Buchbinder malował portrety i sceny historyczne (Zygmunt II w pracowni złotniczej, Abdykacja królowej Bony) i historyczno-rodzajowe, w których nawiązywał do dawnego malarstwa holenderskiego. Jego obrazy – zazwyczaj niewielkich formatów, starannie wykończone i wiernie odtwarzające kostiumy i realia przedstawianej epoki – cieszyły się znacznym powodzeniem, były cenione i poszukiwane na niemieckim rynku sztuki. Artysta wystawiał stosunkowo niewiele; w latach 1884-1888 w Berlinie, w latach 1874-1883 kilkakrotnie pojedyncze prace pokazywał na wystawach w TPSP w Krakowie i TZSP w Warszawie.