Franz Xawer Simm, malarz rodzajowy i ilustrator, w latach 1869-1876 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu pod kierunkiem Anselma Feuerbacha i Eduarda von Engertha. Duży wpływ wywarła na nim także sztuka Hansa Makarta. W 1876 wyjechał do Rzymu i tam pozostał na następne pięć lat. W 1881 wraz z żoną, malarką Marią Simm-Mayer wyjechał do Tiflisu (Tbilisi), gdzie wspólnie pracowali nad dekoracyjnymi malowidłami na ścianach klatki schodowej miejscowego Muzeum Kaukaskiego. Po powrocie zamieszkał w Monachium, gdzie początkowo dał się poznać przede wszystkim jako ilustrator, współpracujący m.in. z pismem „Fliegende Blätter“, a później zyskał popularność jako autor niewielkich scen rodzajowych stylizowanych w duchu empire. Namalował także sześć plafonów dla Kunsthistorische Museum w Wiedniu. Był autorem dioramy Wnętrze haremu (1887) i dioramy Śmierć cesarza Wilhelma I, eksponowanej w Monachium w 1891. Malował też obrazy dla kościołów. W 1889 otrzymał medal arcyksięcia Karola Ludwika. Jego obrazy odznaczono też medalami na wystawie w Berlinie i na światowej wystawie w Chicago w 1893 r. Prace artysty znajdują się m.in. w zbiorach Narodowej Galerii w Berlinie, w Nowej Pinakotece w Monachium, w muzeach Weimaru