Zofia Kulik studiowała w latach 1965-1971 na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. Oskara Hansena i prof. Jerzego Jarnuszkiewicza, u którego uzyskała dyplom. W latach 1970-1988 wspólnie z Przemysławem Kwiekiem tworzyła duet artystyczny KwieKulik. Prace z tych lat – obiekty, instalacje, akcje, performances i in., jak również działalność taką, jak prowadzenie galerii w prywatnym mieszkaniu (PDDiU), wydawanie fotograficznej gazetki („rozsyłki”) – sygnowali wspólnie. Od 1987 Zofia Kulik pracuje i wystawia indywidualnie. W wypracowanej przez siebie technice „wielokrotnie naświetlanej fotografii czarno-białej” tworzy fotograficzne cykle odznaczające się z jednej strony ornamentalną dekoracyjnością, z drugiej – użyciem motywów militarnych i atrybutów władzy. Początkowo wykonywała prace małych formatów, z czasem dochodząc do monumentalnych, skomplikowanych kompozycyjnie i treściowo „dywanów”, jak „Wszystkie pociski są jednym pociskiem” (1993). Artystka wiele wystawia, uczestnicząc w prestiżowych pokazach w kraju i za granicą, m. in. „Europa, Europa“, Bonn 1994, Kwangju Biennale (Korea) 1995, XLVII Biennale Sztuki, Wenecja 1997, „L'autre moitié de l'Europe”, Paryż 2000. Należy do czołowych polskich artystek nurtu „sztuki krytycznej”.