Wacław Waśkowski studiował w latach 1926-1937 w Szkole Sztuk Pięknych (od 1932 ASP) w Warszawie pod kierunkiem Tadeusza Pruszkowskiego i Leona Wyczółkowskiego. Dyplom uzyskał w 1937. W latach 1937-1939 był asystentem prof. Stanisława Ostoja-Chrostowskiego w Katedrze Grafiki Artystycznej macierzystej uczelni. Należał do Ukraińskiego Stowarzyszenia Artystycznego „Spokij” (1927-1937) i Związku Polskich Artystów Grafików (1938-1939). Po II wojnie ze względów zdrowotnych osiadł w Zakopanem, gdzie uczył w Szkole Przemysłu Drzewnego. W 1952 wrócił do Warszawy i podjął na nowo pracę w ASP jako profesor kontraktowy. W 1956 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.W latach 1961-1964 kierował Katedrą Projektowania Graficznego na Wydziale Grafiki ASP. W 1969 na własną prośbę przeszedł na emeryturę. Zajmował się grafiką warsztatową (głównie drzeworytem) i książkową oraz malarstwem. Jego ryciny odznaczają się wyjątkową maestrią warsztatową. Po wojnie wykonał cykle drzeworytów do dzieł literackich, m. in. „Dubrowskiego” Aleksandra Puszkina, nagrodzony na I Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w 1950, pokazany następnie na wystawie „Premio Suzzara” w północnych Włoszech (tzw. „antybiennale” zorganizowane przez śodowiska lewicowe). Uczestniczył również w Biennale Sztuki w Wenecji w 1952.