Aleksander Gierymski (Warszawa 1850 - Rzym 1901), młodszy brat malarza Maksymiliana, był jednym z najwybitniejszych malarzy polskich XIX wieku, samodzielnie kształtującym własną wizję malarską i na drodze usilnych poszukiwań dochodzącym od realizmu do rezultatów bliskich impresjonizmowi. Naukę rozpoczął u Rafała Hadziewicza w warszawskiej Klasie Rysunkowej, a od 1868 studiował w Akademii monachijskiej u Hermanna Anchütza i Karla Pilloty’ego, uzyskując w 1872 na zakończenie studiów nagrodę za najlepszą kompozycję (Scena z „Kupca weneckiego“). W latach 1873-1879 przebywał w Rzymie, skąd w 1875 na krótko przyjechał do Warszawy, gdzie jego obrazy spotkały się z dużym uznaniem. Na dłużej zamieszkał w Warszawie w latach 1879-1889 malując obrazy rodzajowe (Święto trąbek, Pomarańczarka). Związał się wówczas z grupą artystów skupionych wokół czasopisma „Wędrowiec“, z którym współpracował jako rysownik. Od 1884 często zmieniał miejsca pobytu; przebywał przeważnie za granicą i tylko na krótko przyjeżdżał do Warszawy (1886 i 187) i Krakowa (1893-1894). Dłużej przebywał w Monachium (1888-1890 oraz 1898-1899), w Paryżu (1890-1893 i 1898-1899) i we Włoszech (1897-1898 i 1899-1901), na dłużej zatrzymując się w Wenecji, Palermo, Amalfi i w Rzymie. Brał udział w licznych wystawach - w Monachium, Paryżu Wiedniu, Berlinie oraz w Krakowie i Warszawie.

Malował realistyczne obrazy rodzajowe (Święto Trąbek, Piaskarze), kompozycje stylizowane na dawne malarstwo weneckie (Sjesta włoska), sceny z okresu rokoka (W altanie), pejzaże, widoki miejskie, wnętrza, nokturny. Fascynował go problem światła i wywoływana przez nie zmienna gra barw; w słońcu, cieniu i przy sztucznym blasku miejskich latarni. Prace artysty w większości znajdują się w zbiorach muzealnych (m.in. Warszawa, Kraków, Poznań, Wrocław, Toruń, Kielce, Gdańsk, Katowice, Lwów). Tylko niewielka ich liczba stanowi ozdobę kolekcji prywatnych.