Kamil Mackiewicz (Werki k. Wilna 17 VI 1887 – Warszawa 11 XII 1931) studiował początkowo w Moskwie, a od 1905 w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych u Konrada Krzyżanowskiego. Studia artystyczne uzupełniał w Londynie i Nowym Jorku. W czasie I wojny światowej powołany jako oficer do armii rosyjskiej, został ranny i do końca wojny przebywał w niemieckim obozie jenieckim. Po powrocie do Warszawy pracował u Konrada Krzyżanowskiego w jego prywatnej Szkole Malarstwa i Rysunku. W okresie wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku, w której brał udział jako żołnierz, wykonywał transparenty, plakaty i inne druki dla Centralnego Komitetu Propagandy. Został zwolniony z wojska w randze kapitana i ok. 1923 wyjechał Nowego Jorku, gdzie pracował jako ilustrator. Po powrocie mieszkał w Warszawie, a przez 3 ostatnie lata życia przebywał w majątku Duniłowicze u Józefa Tyszkiewicza. Był myśliwym i gawędziarzem, znanym w szerokich kręgach towarzyskich. Wiele podróżował, m. in. na Kaukaz, do Francji, Holandii, Afryki i USA. Głównym nurtem jego twórczości był rysunek i ilustracja. Współpracował z licznymi czasopismami, m. in. w latach 1918-1921 z lwowskim „Szczutkiem”, w którym w 1919 opublikował rodzaj komiksu z tekstami Stanisława Wasylewskiego. Często podejmował tematykę wojenną i wojskową, a także myśliwską. Ilustrował liczne książki dla dorosłych i dla dzieci. Wystawiał m. in. w 1920 w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie, w 1921 w Zachęcie, w 1927 na wystawie retrospektywnej w Łodzi oraz na wystawach zbiorowych.