(Chodory w Białostockiem 7 VI 1946 – Warszawa 15 II 1999)
Antoni Chodorowski rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. W 1975 otrzymał dyplom w katedrze projektowania form przemysłowych na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Warszawie. W 1970 zadebiutował jako rysownik satyryczny na łamach „Jazz Forum”. Publikował swe rysunki w licznych pismach krajowych (m. in. „Szpilki”, „Karuzela”, „Fundamenty”, „Czas”, „Politechnik”, „Polska”, „Polityka”, „Najwyższy Czas”, „Tygodnik Solidarność”, rysunkowe recenzje z wystaw i premier teatralnych i filmowych w „Filmie” i „Warszawskim Informatorze Kulturalnym”) oraz zagranicznych („Pardon”, Niemcy, „Jeż”, b. Jugosławia). Wydał autorskie teki karykatur: „10 rysunków” (1990) i „Papa Noster” (1991). Kilkakrotnie zdobywał nagrody tygodnika „Szpilki” – w 1979 i 1983 otrzymał „Brązową Szpilkę”, a w 1984 „Srebrną Szpilkę”. Był również laureatem „Zielonego Złotego”, wyróżnienia przyznanego mu przez Polonię Amerykańską w 1995 oraz Srebrnego Medalu Międzynarodowej Wystawy Satyrykon w Legnicy w 1999. Poza rysunkiem satyrycznym zajmował się ilustracją książkową, plakatem, malarstwem, grafiką warsztatową i fotografią. W 1975 roku zdobył Grand Prix Międzynarodowego Konkursu na Plakat Festiwalu Filmów Przeciwko Dyskryminacji Rasowej w Strasburgu i wiele innych wyróżnień. Wielokrotnie prezentował swe prace na wystawach w kraju i za granicą (m. in. w Montrealu, Gabrowie, Knokke-Heist, Bordigherze, Skopje, Berlinie i Bratysławie). W 1989 odbyła się jego wystawa indywidualna w Muzeum Karykatury w Warszawie.