(Bydgoszcz 14 VII 1948, mieszka w Łodzi)
Aleksandra Mańczak studiowała w latach 1969-1974 na Wydziale Tkaniny Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Łodzi. Dyplom uzyskała Pracowni Tkaniny Unikatowej pod kierunkiem prof. Janiny Tworek-Pierzgalskiej. Bezpośrednio po studiach rozpoczęła pracę pedagogiczną w macierzystej uczelni. W 1995 uzyskała tytuł profesora. Kieruje pracownią Tkaniny Unikatowej. Tworzy w dziedzinie fotografii, tkaniny, instalacji. Zajmuje się również teorią i krytyką sztuki. Publikuje m. in. w amerykańskim piśmie „Leonardo. Journal of the International Society for the Arts, Sciences and Technology”. Fotografia od początku inspirowała i kształtowała jej sztukę. Tworzyła gobeliny oparte na obrazach fotograficznych. Jej twórczość w dziedzinie fotografii obejmuje cykle takie, jak „Faktury i struktury” (od 1975), „Sytuacje niezwykłe i odbicia” (1977 i 1984), „Ołtarze fotograficzne” (1986-1987), „Obrzeża i peryferie” (1995), „Sfera bardzo intymna – nic na sprzedaż” (1988), „Mury polskie”, „Płoty polskie” (po 2000). Do lat 80. w jej dorobku fotograficznym dominował pejzaż i jego przetworzenia. Następnie artystka w szerokim zakresie sięgnęła do symboli i odniesień kulturowych. Rozbudowane cykle i instalacje nawiązują do ekologii, dziedzictwa historycznego, problemu zagrożenia cywilizacji itp. W 1999 zaprezentowała swą wystawę monograficzną w Muzeum Sztuki w Łodzi. Wielokrotnie wystawiała w awangardowych galeriach w Polsce i za granicą. Brała udział w Międzynarodowym Biennale „Flexible” w 1993 i 1996 roku (Niemcy, Holandia, Wielka Brytania i Polska). Należy do najwyżej cenionych polskich artystek intermedialnych.