konstrukcja – dębina, orzech, buczyna
fornir – palisander, róża, orzech
okucia – stal
27,2 x 47,5 x 30 cm

Francja lub Flandria

SZKATUŁA prostopadłościenna, z uchylną klapą na froncie i podnoszonym wiekiem, fornirowana różą w układzie krzyżowym, zdobiona stalowymi, złoconymi, ażurowymi okuciami (klapa i wieko z dwiema szerokimi, ażurowymi pasami utworzonymi z ornamentu wstęgowo-cęgowego i roślinnego; krawędzie korpusu i wieka podkreślone koronkową listwą z motywem lilii; po bokach odlewane antaby z ażurowym szyldem o krzyżowej formie; zawiasy pasowe mocowane na zewnętrznej stronie tylnej ścianki). Wieko i klapa zamykana wrzeciądzem i dwuryglowym zamkiem. Pod dnem dwie szufladki dostępne po opuszczeniu klapy; pomiędzy nimi wyjmowana przegroda ze skrytką otwierana od tyłu. W ściance frontowej, za klapą, wycięte sekretne przestrzenie zamknięte wyjmowanymi listewkami, możliwymi do wyjęcia po wysunięciu szufladek. Wewnątrz boków korpusu długie, stalowe, ręcznie nacinane śruby z graniastym czopem.
Wnętrze korpusu i wieka fornirowane orzechem w romboidalne układy.

Stan zachowania: spękania i niewielkie ubytki forniru, przetarcia złoceń na okuciach; środkowa partia dna nieoryginalna; brak kluczy zamka i bocznych śrub.

Szkatuła łączy cechy skrzyni i kabinetu, a zewnętrzna forma upodobnia ją do innych wyrobów francuskich z epoki Ludwika XIV, o różnych rozmiarach i funkcjach. Zbieżności te widoczne są w prostopadłościennej bryle, układach forniru; podobnej formie okuć wykonanych z grubej, fazowanej blachy; użyciu wrzeciądzy i ozdobnych śrub z główkami w kształcie rozetek. Długie śruby wpuszczane w boki korpusu najprawdopodobniej mocowały szkatułę do podłoża (stołowej podstawy, stołu lub innego mebla). Wnętrze przekonstruowane w XX w. (dodane skrytki, nowe szufladki, jedna z nich późniejsza).
Konsultacja: Stanisław Stefan Mieleszkiewicz