Bronisław Wojciech Linke (Dorpat, obecnie Tartu, Estonia 23 IV 1906 – Warszawa 6 X 1962) studiował w latach 1927-1931 w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Tadeusza Pruszkowskiego. W 1932 wszedł w skład Loży Wolnomalarskiej, trzeciej z kolei grupy skupiającej uczniów z pracowni Pruszkowskiego (w 1935 zmieniła nazwę na Lożę Malarską). Linke wystawiał z tym ugrupowaniem do 1935. Jego sympatie i przekonania lewicowe znajdowały wyraz w licznych pracach o wymowie publicystycznej, rysunku prasowym i karykaturach, zamieszczanych w prasie międzywojennej. Lata wojny artysta spędził w ZSRR. Po powrocie do kraju w 1946 podjął na nowo tematykę zaangażowaną społecznie, nade wszystko jednak przejmujące reminiscencje wojny i zagłady, tworzone w technice olejnej, akwarelowej i rysunku o hiperrealistycznej precyzji (cykl „Kamienie krzyczą”, 1946-1948, „Morze krwi”, 1952, „Czerwony autobus”, 1959-1961). Po przedwczesnej śmierci artysty Muzeum Narodowe w Warszawie zorganizowało jego wystawę retrospektywną, której towarzyszył źródłowy katalog oeuvre.