Paul Klee (Münchenbuchsee koło Berna 18 XII 1879 - 29 VI 1940 Muralto)wychowywał się w rodzinie muzyków (ojciec był nauczycielem muzyki w seminarium nauczycielskim, matka śpiewaczką), sam również przejawiał zainteresowania muzyczne. Studiował jednak w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium w pracowni Franza von Stucka. W 1906 ożenił się z pianistką Lily Stumpf. Przez kilka lat pozostawał na jej utrzymaniu, wychowując syna. Dziecięca wyobraźnia i sposób obrazowania silnie wpłynęły na jego sztukę. W latach 1909-1910 poznał twórczość Paula Cézanne'a, Vincenta van Gogha i Henri Matisse'a. Po kilku latach osiadł w Monachium, gdzie w 1911 wszedł w krąg ekspresjonistów tworzących grupę Der Blaue Reiter, z którą związani byli też zaprzyjaźnieni z nim Wassily Kandinsky i Franz Marc. Podróż do Tunisu w 1914, którą odbył w towarzystwie Augusta Macke, znacząco wpłynęła na jego twórczość - zaczął śmielej używać koloru i z rysownika stał się malarzem. W latach 1920-1931 wykładał w Bauhausie w Weimarze, potem w Dessau, obok m. in. Kandinsky'ego, Waltera Gropiusa, Josepha Albersa, Laszlo Moholy-Nagy'a, Lionela Feiningera, którzy tworzyli spójne środowisko artystyczne. W 1931 objął profesurę w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie. W 1933 opuścił Niemcy. Hitlerowcy uznali jego sztukę za "zdegenerowaną" i skonfiskowali ok. 200 jego dzieł. Artysta koniec życia spędził w Szwajcarii, borykając się z postępującą chorobą. Prowadził systematyczny katalog swych prac, który liczy 9146 pozycji: malarstwa, akwarel, rysunków, grafik oraz nielicznych rzeźb. Pisał również dziennik, wiersze i teksty o sztuce. Indywidualny styl, wrażliwość, naturalne związki jego malarstwa z poezją i muzyką składają się na unikalną pozycję, jaką zajmuje Klee wśród klasyków sztuki współczesnej. Muzeum jego imienia zostało otwarte w Bernie w 2005.