wedle tradycji Zofii Wittowej-Potockiej
Malowidło na plakiecie porcelanowej, wykonane według pastelu Salvatore Tonciego (1756-1844). Oryginał w zbiorach Kupferstichkabinett Staatliche Museen Preussischer Kulturbesitz (dawniej Muzeum Królewskie) w Berlinie.

na odwr. plakiety wyciśnięta litera „S” i poniżej cyfra „8”

Autorstwo portretu będącego pierwowzorem naszej plakiety przypisywane było A.Vertierowi, A.Graffowi, A.Kaufmannowi i A.Kucharskiemu. Ostatecznie ustalono jednak, że jego autorem był Salvatore Tonci (1756-1844), włoski malarz działający w Petersburgu, a od 1800 także w Moskwie, popularny tam portrecista dworu i arystokracji. Obraz ten trafił do zbiorów berlińskiego Kupferstichkabinett jako dar króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, który otrzymał go od samej Zofii Potockiej. Według tradycji rodzinny Potockich obraz jest właśnie jej portretem, przedstawia więc Zofię z Glavanich (1760-1822), primo voto Józefową Wittową, secundo voto Potocką, żonę Stanisława Szczęsnego, słynną z urody Greczynkę uważaną za „najpiękniejszą kobietę Europy”. I chociaż tożsamość portretowanej damy nie została bezspornie potwierdzona, a portret bywa uznawany też za wizerunek Heleny z Massalskich Wincentowej Potockiej (co również jest przedmiotem dyskusji) – pastel ten zyskał w XIX w. niezwykłą popularność; był wielekroć kopiowany, powtarzany w rycinach i miniaturach, powielany na porcelanie, w fotografiach i dawnych pocztówkach. Jednym z takich właśnie powtórzeń jest także prezentowana tu plakieta.

Historię Zofii Potockiej barwnie opisał Jerzy Łojek w książce „Dzieje pięknej Bitynki”, a o historii jej portretów pisała Hanna Widacka w artykule „O portretach Pani na Tulczynie >przez Szczęsnego uwielbionej<” (Gazeta Antykwaryczna, 1999, nr 11, 12).