Stanisław Lentz (Warszawa 1861 - Warszawa 1920) - malarz, rysownik, karykaturzysta, pedagog, na przełomie XIX i XX wieku był jednym z czołowych przedstawicieli warszawskiego środowiska artystycznego. Studia malarskie rozpocżął w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w latach 1877-1879 kształcił pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiegi i Izydora Jabłońskiego. W 1980 był uczniem Wojciecha Gersona w warszawskiej Klasie Rysunkowej, w latach 1880-1884 kształcił się u Aleksandra Wagnera i Gyuli Benczura w Akademii w Monachium, a w 1884-1887 w Académie Julian w Paryżu. Po powrocie osiadł w Warszawie. Tu – jako  rysownik i ilustrator – współpracował z „Kłosami”, „Tygodnikiem Ilustrowanym” i „Kurierem Codziennym”. Debiutował w 1881 na wystawie w warszawskim Salonie Krywulta, gdzie pokazał obrazy o tematyce rodzajowej. Był uznanym i cieszącym się powodzeniem portrecistą, a jego obrazy były kilkakrotnie nagradzane na różnych wystawach (m.in. we Lwowie 1894; w TZSP Warszawie 1895, 1904; 1912 na Powszechnej Wystawie w Paryżu 1900; na Międzynarodowej Wystawie w Monachium, 1913; w TPSP w Krakowie 1914; w Wiedniu 1914). Portretował osoby z kręgu warszawskiego mieszczaństwa, arystokracji, wielkiej finansjery, postacie ze świata nauki i sztuki; literatów, aktorów, muzyków. Malował też imponujące portrety zbiorowe (Pod znakiem Staszica, Profesorowie Szkoły Głównej w Warszawie). Pod wpływem wydarzeń 1905 malował obrazy o tematyce społecznej (Strajk, Agitator, Mówca ludowy). Tworzył też brawurowe sceny rodzajowe (Wino, kobieta, śpiew), w których – podobnie jak i w portretach –nawiązywał do malarstwa Fransa Halsa, którego twórczość poznawał i studiował podczas wielokrotnych wyjazdów (lata 1903-1914) do Holandii, m.in. do Scheveningen gdzie malował tamtejszych rybaków (Wilki morskie). Był członkiem TZSP, ugrupowania „Odłam”, grupy „Zero” i Tow. Artystów Polskich „Sztuka”. W latach 1909-1920 był profesorem i dyrektorem Warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych .