Portret przedstawia młodą kobietę w fantastycznym stroju na tle pejzażu. Suknia modelki jest bogato ponaszywana koralikami, a sznury korali oplatają jej ręce i szyję. Kobieta ma na głowie fantazyjny kapelusik-turban spięty nad czołem dużą broszą ozdobioną długimi pręcikami z nanizanymi koralikami, na szyi ozdobną kolię, a z jej uszu zwisają długie kolczyki zakończone dużymi kulami. Strój ten został zaprojektowany przez samego Witkacego-autora portretu na bal w Zakopanem.
Adnotacja w lewym dolnym rogu portretu informuje, że artysta nie palił papierosów w trakcie pracy, przy czym zaczął portretowanie w szóstym dniu abstynencji nikotynowej, przerwał je następnie na pięć dni, by podjąć na jeden dzień, znowu przerwać i po ponownym podjęciu pracować już codziennie przez tydzień. Umieszczony pod tym wykazem symbol „T.A” oznacza zakwalifikowanie typu portretu do kategorii A, który – według sformułowanego w 1925 roku Regulaminu stworzonej przez artystę jednoosobowej Firmy Portretowej „S.I. Witkiewicz” – był „rodzajem stosunkowo najbardziej «wylizanym». Odpowiednim raczej dla twarzy kobiecych niż męskich. Wykonanie «gładkie», z pewnym zatraceniem charakteru na korzyść upiększenia, względnie zaakcentowania «ładności»”. Portrety wykonywane przez Witkacego w tej konwencji odznaczały się werystycznym wykonaniem i fotograficznym podobieństwem. Tłem był często pejzaż, na ogół fantastyczny – egzotyczne rośliny, woda i góry.
Portret Ireny Wiedyskiewicz-Polniakowej, zakopiańskiej urzędniczki doskonale te wszystkie warunki spełnia. Ponadto zestawienie modelki w stroju wschodniej hurysy z tropikalną roślinnością i gładką taflą wody, w której odbija się światło księżyca wiszącego nisko nad łańcuchem górskim tworzy całość niezwykłą, bliską w klimacie ówczesnym filmom (Szejk z 1921 r. z Rudolfem Valentino).
Dolan część portretu zrekonstruowana; w trakcie konserwacji sygnatura uległa zatarciu. Na zachowanej w zbiorach rodzinnych fotografii całości, w lewym dolnym rogu widnieje sygnatura artysty: Ignacy Witkiewicz 1926 / III. Połączenie tej informacji z adnotacją o wykazie dni abstynencji nikotynowej i dokładniej datowanymi portretami z tego okresu pozwala na precyzyjne określenie dat pracy nad wizerunkiem Ireny Wiedyskiewicz na 6-18 marca 1926.
Tego typu portretów – większego niż zazwyczaj formatu i niemal całościowego ujęcia postaci modela na pejzażowym tle – Witkacy wykonał zaledwie kilka. Do najbardziej efektownych należą: Portret żony, Jadwigi Witkiewiczowej z 1925 (w zbiorach Książnicy Szczecińskiej), Portrety Marii i Włodzimierza Nawrockich z 1925 i 1926 r. (w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku) oraz Portret Maryli Grossmanowej z autoportretem artysty z 1927 r. (w Muzeum Narodowym w Warszawie). Wszystkie należą do stosunkowo rzadkiego, wymagającego od artysty i najdroższego typu A. Według Cennika Firmy kosztowały one co najmniej 350 zł, a więc równowartość ówczesnego ponadprzeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Należą więc do dzieł unikatowych.
Portret uczestniczył w wielkiej monograficznej wystawie Witkacego w Muzeum Narodowym w Warszawie na przełomie 1989 i 1990 r. (zob. Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939.
Katalog dzieł malarskich, oprac. Irena Jakimowicz przy współpracy Anny Żakiewicz, Warszawa 1990, poz. I 620, il. 250 (repr. całości, przed obcięciem dolnej części).