Benon Liberski (Łódź 3 V 1926 – Łódź 15 IV 1983) studia artystyczne, rozpoczęte w 1951 w PWSSP w Łodzi kontynuował na Wydziale Grafiki w Katowicach (filii krakowskiej ASP), gdzie w 1954 r. uzyskał dyplom. Debiutował na Międzynarodowej Wystawie z okazji Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w Berlinie otrzymując I nagrodę za grafikę w dziale polskim. Od ok. 1960 roku poświęcił się głównie malarstwu wypracowując własny styl, w którym łączył warsztat realisty z wpływami pop-artu przejawiającymi się m.in. we włączaniu do kompozycji „komiksowych” aktów czy postaci kowbojów. Motywy te łączył z widokami przemysłowych wnętrz i konstrukcji. Stosował grubą, giętką, ekspresyjną linię. Początkowo ciemne płótna z czasem nabrały ostrości. W obrazach metaforycznych istotną rolę odegrało słowo - artysta wprowadzał tekst drukowany do scen rodzajowych. Malował także cykle wojenne: „Berlin”, „Lenino”, „Zbrodnie faszyzmu”. W grafice, którą zajmował się równolegle z malarstwem, preferował linoryt i stemple. Był laureatem licznych nagród w dziedzinie grafiki oraz m.in. II nagrody na wystawie pokonkursowej „Człowiek, praca, środowisko” Warszawa 1971. Uważany jest za czołowego przedstawiciela łódzkiej szkoły realistów. Był także pedagogiem, od 1977 prorektorem PWSSP w Łodzi. Brał udział we wszystkich wystawach malarzy realistów, miał wiele wystaw indywidualnych, m.in. w BWA Łódź 1974, BWA Bydgoszcz 1975, Moskwie 1976, BWA Kraków 1977. Pośmiertna wystawa monograficzna artysty miała miejsce w Łodzi w Galerii Sztuki BWA w 1985.