Adam Pełczyński studia malarskie rozpoczął w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w latach 1887-1889 kształcił się pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiego. Następnie krótko uczył się u Christiana Griepenkerla i Eduarda Lichtenfeldsa w Akademii w Wiedniu, a w latach 1890-1894 był uczniem Antona Ažbégo w Akademi monachijskiej. Po studiach i planowanym pobycie w Paryżu zamierzał „osiąść w kraju i pracować na tematach swojskich”, pozostał jednak w Monachium, gdzie założył rodzinę. W latach 1901-1913 był członkiem monachijskiego Kunstvereinu. Przyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim i w czasie pobytu pisarza w Monachium (1906-1919) utrzymywał z nim żywe kontakty. Corocznie przyjeżdżał do kraju; szczególnie często zatrzymywał się na dłuższe pobyty w Szymbarku (od 1892). Odwiedzał także Przemyśl, Zakopane, Szczawno, Bronisze. Malował przede wszystkim pejzaże – z okolic Monachium, z Włoch, z Galicji (Szymbark, Zakopane). Rzadziej malował portrety i sceny rodzajowe (Powrót z jarmarku, Młoda kucharka). Chyba tylko incydentalnie sięgał też do tematów mitologicznych; w 1893 pokazał na wystawie we Lwowie obraz pt. Nimfa. Wystawiał w w Krakowie (1892-1902 w TPSP), we Lwowie (od 1892 w TPSP), w Warszawie (od 1895 w TZSP; 1905 w Salonie Krywulta), w Poznaniu (1916, 1926), w Lublinie (1925) i Łodzi (1925; wystawa indywidualna). W latach 1906-1926 był członkiem TZSP w Warszawie; w 1914 miał tam wystawę indywidualną. Wystawiał także w Wiedniu i w Monachium. Obrazy artysty trafiły do polskich zbiorów muzealnych, przy czym największy ich zespół znajduje się w Muzeum Regionalnym w Gorlicach. Ponadto jego prace znajdują się w Muzeach Narodowych w Warszawie i Szczecinie, w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem oraz w Galerii Obrazów we Lwowie.