Hans Hartung (Lipsk, Niemcy 21 IX 1904 - Antibes, Francja 8 XII 1989, malarz francuski pochodzenia niemieckiego, należy do klasyków abstrakcji informel XX wieku. Pochodził z artystycznej rodziny, w młodości zetknął się ze sztuką abstrakcjonistów, jak Emil Nolde, oraz francuskim kubizmem. Studiował w akademiach w Dreźnie i Monachium. W 1926 zdecydował się na opuszczenie rodzinnego kraju i osiedlenie się w Paryżu. Z czasem wybrał na stałe miejsce pobytu hiszpańskie Baleary. Pierwszą wystawę indywidualną zaprezentował w 1931 w Dreźnie. Po śmierci ojca w 1932 jego kontakty z krajem wygasły. W okresie nazizmu jego sztuka określona została jako "zdegenerowana", w 1935 podczas wizyty w Berlinie omal nie został aresztowany. Koniec lat 30., kiedy w sztuce przekraczał granicę abstrakcji, był dlań okresem skrajnie trudnym pod względem materialnym i psychicznym. W 1939 zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej. W walkach w Afryce Północnej stracił nogę. W 1945 otrzymał obywatelstwo francuskie i order Croix de Guerre. Po wojnie, w okresie dominacji abstrakcji niegeometrycznej i "malarstwa gestu" jego sztuka została wreszcie doceniona. W 1947 miał pierwszą wystawę indywidualną w Paryżu. W 1960 zdobył Grand Prix na Biennale Sztuki w Wenecji.