Albert Philipp Gliemann – portrecista i malarz rodzajowy, czynny w Dreźnie. Od 1844 studiował w drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Juliusa Hübnera i już od 1845 regularnie uczestniczył w wystawach Akademii, pokazując olejne portrety, a w 1850 rodzajowo ujęty obraz p.t. Cztery pory roku. W roku 1858 uczestniczył w wielkiej ogólnoniemieckiej wystawie historycznej - „Deutsche allgemeine und historische Kunstausstellung” otwartej w Monachium. Stale mieszkał i pracował w Dreźnie. Tworzył obrazy rodzajowe i historyczne, ale przede wszystkim był portrecistą. Malował portret Wielkiej Księżnej Toskanii (1851), portrety członków dworu saskiego, m.in. portrety księżniczek Anny-Marii i Małgorzaty, a także portrety królów - Friedricha Augusta II oraz jego następcy króla Johanna von Sachsen, które w roku 1861 prezentowane były na wystawie w Akademii, a w latach 1913-1948 ozdabiały salę senatu Uniwersytetu w Lipsku. Obrazy artysty znajdują się, m.in. w zbiorach muzeów w Dreźnie, Lipsku i Chemnitz.