Eugeniusz Kazimirowski w latach 1892-99 studiował (z przerwami) w krakowskiej SSP, m.in. u L.Wyczółkowskiego i T.Axentowicza. W 1897 wyjechał do Monachium, gdzie uczył się w szkole A.Ažbe, a następnie w Akademii u J.C.Hertericha; studiował także w paryskiej szkole Baila. W 1900 przebywał we Włoszech i uczestniczył w zajęciach Akademii Św. Łukasza w Rzymie. Po powrocie do kraju mieszkał w Krakowie, skąd często podróżował na Ukrainę i Wileńszczyznę, malując tam liczne pejzaże i portrety. Brał udział w ruchu niepodległościowym i ochotniczo służył w polskim wojsku. Po 1914 zamieszkał w Wilnie. Oprócz malarstwa zajmował się dekoracją teatralną i pracował jako nauczyciel. W 1936 przeniósł się do Białegostoku, gdzie działał w towarzystwach krajoznawczych i zasłużył się dla turystycznej propagandy regionu. Na jego pokaźny dorobek malarski składały się przede wszystkim portrety oraz malownicze pejzaże z Ukrainy, Litwy, Suwalszczyzny i Białowieży, ale także obrazy o tematyce religijnej, sceny myśliwskie, studia roślin i zwierząt. Jego przeważnie realistyczne dzieła zdradzały niekiedy wpływy symbolizmu i skłonność do stylizacji. Większość obrazów artysty zaginęła po jego śmierci.