Tadeusz Wlazło - jak wynika ze wspomnień - rysunkiem i mlarstwem zainteresował się już w wieku lat piętnastu. Jednak niefortunny wybór nauczyciela spowodował, że zarzucił swoje pasje na przeszło dwadzieścia lat. Do malarstwa wrócił w 1961 roku, jako członek Klubu Krzywego Koła, portretując m. innymi Jana Józefa Lipskiego, Pawła Jasienicę, Witolda Jedlickiego oraz Malchiora Wańkowicza. Z czasem obrazy artysty zaczęły wystawiać również renomowane galerie.
Tadeusz Wlazło tak okreslił swoje credo: "Impulsem mego malarstwa nie jest heroizm kolorystyczny, sama przyjemność zestawiania kolorów i barw. Chodzi mi o metaforę malarską zadumy nad człowiekiem, zwłaszcza w obecnych czasach. Jest to trudna sprawa, gdyż w grę wchodzą metafizyczne aspekty formy i koloru. Poszukuję form oszczędnych, syntetycznych. Preferuję ograniczoną, stonowaną gamę kolorystyczną, unikam sztafażu. Obraz powinien przemawiać, a nie gadać, budzić doznania, które w człowieku najbardziej liczyć się powinny. Ważne dla mnie jest to, jeśli ktoś zauważywszy mój obraz, zwolni kroku."