Stanisław Witkiewicz – malarz, pisarz, wybitny teoretyk i krytyk sztuki, twórca „stylu zakopiańskiego” w architekturze i zdobnictwie, ojciec Stanisława Ignacego „Witkacego”. Po pobycie w Tomsku, gdzie - za udział w powstaniu styczniowym - jego rodzina przebywała na zesłaniu i gdzie uczył się rysunku u litografa J. Volkmara Flecka, podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (1868-1871). W roku 1871 wyjechał do Monachium i krótko uczył się w Akademii pod kierunkiem H. Anschütza. Po powrocie do kraju (1873) zamieszkał w Warszawie. Pracownię malarską w Hotelu Europejskim dzielił z zaprzyjaźnionymi – J. Chełmońskim, A. Chmielowskim i A. Piotrowskim. Pracował wówczas także jako kierownik artystyczny czasopisma „Wędrowiec”. W latach 1880-82 przebywał w Monachium, Marienbadzie i Meranie. Od roku 1890 mieszkał w Zakopanem. Postępująca choroba płuc sprawiła, że ostatnie lata życia spędził w warunkach sanatoryjnych w Lovranie na Istrii. Propagator realizmu w sztuce, starał się malować zgodnie z założeniami teoretycznymi tego kierunku. Tworzył obrazy o tematyce rodzajowej, pejzaże morskie i tatrzańskie, a także oparte na wspomnieniach z dzieciństwa sceny z powstania styczniowego oraz – rzadziej – portrety.