Marian Bogusz / Stefan Gierowski
Prace wklejone do katalogu dwóch wystaw indywidualnych

Marian Bogusz
Ból z cyklu Rapsodia węgierska
olej, papier, 6,5 x 8 cm
sygn.czerwoną kredką l.d.: mbogusz

Stefan Gierowski
Okret czarny
akwarela, papier żeberkowy, 6,7 x 7,8 cm

Prace wklejone do katalogu dwóch wystaw indywidualnych:
Wystawa prac Mariana Bogusza / Wystawa Prac Stefana Gierowskiego, klub „Krzywe Koło” staromiejski Dom Kultury, Warszawa styczeń-luty 1957

Prace nie są oprawione


Stefan Gierowski studiował malarstwo w ASP w Krakowie (m. in. u Jerzego Fedkowicza i Zbigniewa Pronaszki) i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1949 przeniósł się do Warszawy. W 1955 wziął udział w wystawie w Arsenale. W tym okresie uprawiał malarstwo figuratywne o akcentach egzystencjalistycznych. W 1957 powstał pierwszy obraz oznaczony numerem I - od tej pory artysta nie stosuje literackich tytułów, nazywając swe prace "Obrazami" i numerując je liczbami rzymskimi. Artysta związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, gdzie miał wystawy indywidualne w 1957 i 1959. Jego obrazy wyłamują się z definicji zarówno abstrakcji typu informel, jak też sztuki postkonstruktywistycznej, choć noszą cechy obydwu tych kierunków. Odznaczają się, zwłaszcza we wczesnym okresie, wyszukaną grą faktury i kolorów, co pozwala widzieć w Gierowskim kontynuatora szkoły polskiego koloryzmu. W latach 60. w obrazach o zdecydowanej kompozycji eksponował efekty walorowe. Od lat 70. więcej uwagi skupiał na wzajemnych oddziaływaniach pól barwnych, to skontrastowanych, to rozbitych na plamy czystego pigmentu. Ten wątek w latach 80. zyskał znaczące uzupełnienie. Artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych (cykl "Malowanie Dziesięciorga Przykazań" z 1986). W latach 1961-1995 Gierowski był pedagogiem w Akademii warszawskiej, od 1976 – profesorem, w latach 1975-1981 dziekanem Wydziału Malarstwa. Prowadził pracownię wyróżniającą się programem i poziomem intelektualnym, z której wyszło wielu wybitnych malarzy. W 1983 został wybrany przez Senat Akademii na rektora, lecz wybór nie został zatwierdzony przez władze. Przyczyniła się do tego postawa artysty wobec stanu wojennego – w czym również był wzorem dla swych uczniów.


Marian Bogusz (Pleszew w Wielkopolsce 25 IV 1920 - Warszawa 2 II 1980) po maturze w 1939 wziął udział jako ochotnik w kampanii wrześniowej. W latach 1941-19445 był więziony przez hitlerowców (obóz koncentracyjny w Mauthausen). Po wojnie osiadł w Warszawie. Do 1948 studiował w ASP w pracowniach prof. J. Cybisa i J. Sokołowskiego. Już w okresie studiów włączył się w życie artystyczne jako organizator różnorodnych jego form. Był współzałożycielem Klubu Młodych Artystów i Naukowców, działającego w latach1947-49, pierwszego w powojennej Warszawie ośrodka sztuki awangardowej. Na przełomie 1948/49 wziął udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. W 1955 wspólnie ze Zbigniewem Dłubakiem (którego poznał w Mauthausen) i Kajetanem Sosnowskim założył Grupę 55, uważaną za przeciwwagę ideową i artystyczną „Arsenału“. W tym samym roku związał się z Galerią Krzywe Koło, którą prowadził do 1965, tworząc z niej ważny ośrodek ruchu „nowoczesnych“. W 1963 był inicjatorem Plenerów Koszalińskich w Osiekach, które przez kolejnych 15 lat osiągnęły rangę czołowych międzynarodowych spotkań artystów i naukowców w Polsce. Malarstwo Bogusza przeszło drogę od surrealistycznych kompozycji abstrakcyjnych z lat 40., poprzez figuratywne, symboliczne przedstawienia z okresu Grupy 55 (inspirowane teatrem Bertolta Brechta, muzyką, nauką itp.) do utrzymanych w dyscyplinie abstrakcji geometrycznej prac z dojrzałego okresu lat 60. i 70. Równolegle z malarstwem i wspomnianymi doświadczeniami z zakresu form przestrzennych w otwartej przestrzeni, Bogusz od początku zajmował się scenografią teatralną, realizując wiele przedstawień w teatrach całej Polski. Był współautorem oprawy plastycznej imprez, pawilonów wystawowych, monumentalnych dekoracji (np. fryz ceramiczny na Stadionie X-lecia w Warszawie). Pisał, wygłaszał referaty, wielokrotnie występował jako spiritus movens artystycznych debat.