Johann Heinrich Tischbein Starszy, zwany Tischbeinem z Kassel (Kasseler Tischbein) w był jednym z najbardziej uznawanych w osiemnastowiecznej Europie artystów, nadwornym malarzem dworu książęcego w Kassel.
Przedstawiciel wczesnego niemieckiego klasycyzmu malował przede wszystkim portrety, ale także sceny mitologiczne, historyczne i pejzaże.
Naukę rozpoczął w Kassel w pracowni malarza tapet J. Zimmermana, później uczył się u także u Johanna Georga von Freese. W roku 1743 - dzięki pomocy swego hojnego i długoletniego mecenasa, hrabiego Heinricha Friedricha von Stadion - młody malarz wyjechał do Paryża.
Tam został uczniem Charlesa van Loo, Jeana Restou oraz Nicolasa Largilliere, który kształcił go w sztuce portretowania.
Następnie, w latach 1848-1751 był we Włoszech - w Wenecji, gdzie uczęszczał na kursy rysunku u Giovanniego B. Piazzetty, później we Florencji i Bolonii, a w 1750/51 w Rzymie.
W 1751 wrócił do kraju, w 1753 został nadwornym malarzem księcia Wilhelma VIII von Hessen-Kassel, a w 1762 profesorem w nowopowstałym Collegium Carolinum, a w 1777 profesorem i pierwszym dyrektorem „Maler- und Bildhauerakademie“ w Kassel.

Jego dorobek artystyczny jest ogromny - największą kolekcję prac artysty posiada Staatliche Museum w Kassel.
W roku 2205/2006 odbyła się tam wielka wystawa pt. „3 x Tischbein“ - wystawa trzech najsłynniejszych malarzy wielkiej artystycznej rodziny Tischbeinów: Johanna Heinricha Tischbeina Starszego, zwanego „Kasseler Tischbein“, Johanna Friedricha Tischbeina, zwanego „Leipziger Tischbein“ (1750-1812) oraz Johanna Heinricha Wilhelma Tischbeina (1751-1829), od sławnego portretu J. W. Goethego w Kampani, nazywanego „Goethe-Tischbein“.