Jan Rudnicki (Łukowica pow. limanowski 1887 - Nieśwież 1936)- malarz i rysownik, znany przede wszystkim jako portrecista, wnuk Aleksandra Gryglewskiego, znakomitego malarza architektury i wnętrz. Gimnazjum ukończył w Nowym Sączu, poczym w latach 1904-09 studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem F.Cynka, J.Pankiewicza i L.Wyczółkowskiego. Następnie uczył się w Paryżu, w prywatnej szkole malarza i rysownika Antonia de La Gandara (1861-1917). Studia uzupełniał we Włoszech, Londynie i Nowym Jorku. Od 1913 na zaproszenie księcia Golicyna wyjechał do Petersburga, gdzie zyskał znaczne powodzenie jako portrecista i skąd dopiero w 1920 mógł wrócić do kraju. Jako ochotnik wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a następnie zamieszkał na stałe w Warszawie. Posługiwał się olejem, akwarelą, pastelami, sangwiną. Tworzył w stylu art déco, malując przede wszystkim portrety, zwłaszcza wytworne portrety kobiece, w których „elegancja modela w jakby niedbale, lecz pomysłowo ułożonej pozie, szlachetnie rywalizuje z /../ wdziękiem rysunku“. Rzadziej malował także pejzaże, widoki morskie i kwiaty. Wielokrotnie uczestniczył w wystawach warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, które w 1935 nadało mu dyplom honorowy za działalność artystyczną. W 1937 odbyła się w Zachęcie pośmiertna wystawa dzieł artysty (76 obrazów oraz studia i szkice). Jego dzieła znajdują się, m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.