Tamara Łempicka (Warszawa 1898 - Cuernavaca, Meksyk 1980), de domo Górska, była córką warszawskiego adwokata. W dzieciństwie podróżowała po Europie; lata I wojny światowej spędziła w Petersburgu, skąd po wybuchu rewolucji wyjechała do Paryża wraz z mężem Tadeuszem Łempickim.

Podjęła studia malarskie w Académie de la Grande Chaumiere i w Académie Ranson u Maurice’a Denisa i Andre Lothe’a. Malowała portrety znanych osobistości, akty, martwe natury. Szybko zyskała powodzenie w artystycznych i intelektualnych salonach Paryża oraz w wysokich kręgach burżuazji - i to nie tylko jako malarka, ale również jako jedna z ekscentrycznych i wyzwolonych piękności lat dwudziestych. Wystawy Łempickiej odnosiły sukcesy we Włoszech i Francji, ale artystka wystawiała także w Stanach Zjednoczonych i w Polsce - m.in. w warszawskiej Zachęcie. Jej malarstwo - nazywane przez krytyków „perwersyjną wersją sztuki Ingresa” i odznaczające się kubistyczną stylizacją, manierycznością ujęć, twardymi formami i ostrą kolorystyką - było idealną realizacją stylu Art Deco.

W 1939 Łempicka wyjechała z drugim mężem, baronem Kuffnerem, do Ameryki i zamieszkała w Kalifornii, gdzie portretowała gwiazdy Hollywood i zasłynęła bujnym życiem towarzyskim. Pod koniec wojny przeniosła się do Nowego Jorku, ale jej obrazy - mimo prób zmiany stylu - nie cieszyły się już dawnym wzięciem. Twórczość artystki została ponownie odkryta w Paryżu, w latach siedemdziesiątych, na fali zainteresowania sztuką Art Deco.