Malarz, pedagog. Kształcił się w krakowskiej ASP pod kierunkiem J. Pankiewicza. W 1912 r. wyjechał do Paryża, odwiedzając po drodze Wiedeń i Wenecję. W czasie I wojny światowej przebywał w Hiszpanii. W okresie międzywojennym mieszkał w Paryżu i w Orcel. W latach 1937-1940 kierował paryskim oddziałem ASP w Krakowie. Często wystawiał w paryskich Salonach, wysyłał obrazy także do kraju, m.in. na wystawy Cechu Arystów Plastyków "Jednoróg". W 1934 r. miał indywidualną wystawę w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki. Po II wojnie światowej nadal mieszkał w Orcel, a prowansalski krajobraz stał się naczelnym tematem jego malarstwa ukształtowanego pod wpływem Pankiewicza, fascynacji Cezannem i kolorem - początkowo stłumionym, później bardziej nasyconym i intensywnym, zestawianym w plamy podkreślane zróżnicowaną fakturą. Obok pejzaży malował portety, martwe natury, kompozycje figuralne. We Francji używał nazwiska Zawado, tak też sygnował swoje obrazy.