Wojciech Barylski (ur. 1929-zm. 1 VII 1999 w Częstochowie) w czasie II wojny światowej trudnił się w konspiracji podrabianiem niemieckich pieczątek. Był podporucznikiem Armii Krajowej ps. "Grąb". Po wojnie studiował architekturę na Politechnice Krakowskiej i równolegle w latach 1948-1953 jako wolny słuchacz w Akademii Sztuk Pięknych. Uczył się rzeźby u Xawerego Dunikowskiego i Jerzego Bandury, grafiki u Konrada Srzednickiego, malarstwa u Tadeusza Brzozowskiego i in. Wyspecjalizował się w ekslibrisie. Był jednym z najwybitniejszych i najpłodniejszych twórców polskich w tej dziedzinie, uczestnikiem kilkuset wystaw w kraju i za granicą, wielokrotnym laureatem nagród i wyróżnień. Drugą jego specjalnością było medalierstwo, wykonał m. in. cykl 15 medali dla uczczenia 600-lecia Obrazu Jasnogórskiego, podarowany Janowi Pawłowi II. Zajmował się też grafiką warsztatową i malarstwem. Prace artysty znajdują się w zbiorach watykańskich, jasnogórskich, w Bibliotece Uniwersytetu w Cambridge, w zbiorach Królewskiej Akademii Sztuki w Sztokholmie, w Muzeum w Bratysławie, w Muzeum Narodowym w Warszawie, w Ossolineum i w Muzeum Medalierstwa we Wrocławiu, w Muzeum w Bytomiu, w Muzeum Częstochowskim i wielu innych kolekcjach publicznych i prywatnych.