LÉGENDE HISTORIQUE D’APRÈS LES CHRONIQUÉS DE LITHUANIE ET DE PRUSSE

Librairie du Luxembourg, Paris 1866

całostronicowe miedzioryty 10 szt., 36 x 28 cm

oprawa: szeroki, brązowy półskórek, na grzbiecie szyldzik z tłoczeniami i złoconą tytulaturą, narożniki w skórze, na okładzinach papier marmurkowy; zachowane lico oryginalnej okładki broszurowej

Francuska edycja ilustrowana, wydana dwa lata po edycji polskiej, obie niezwykłej rzadkości. Autorem przekładu był syn wieszcza, Władysław Mickiewicz (1838-1926). 10 rysunków Antoniego Zaleskiego (1824-1885), znakomitego malarza i ilustratora, nauczyciela E. Andriollego, rytował na miedzi Stanisław Łukomski (1832-1867), miedzioryty odbite oddzielnie u Beilleta w Paryżu.

Niniejsza edycja ukazała się w czasie, kiedy Antoni Zaleski, ukarany za udział w powstaniu styczniowym, straciwszy cały majątek, przebywał na zesłaniu w Wiatce (po powrocie pracował zarobkowo w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie przy katalogowaniu rycin). 

Stan zachowania: ubytki krawędzi karty ze spisem treści uzupełnione, kilka kart z pęknięciami krawędzi, miejscami zabrudzenia i przebarwienia, poza tym stan dobry. Na kilku stronach pieczątki z treścią: „z darów pośmiertnych Alojzego Władysława z Damajowic Strzembosza”. 

Literatura:

- Andrzej Banach, Polska książka ilustrowana 1800 – 1900, Wyd. Literackie, Kraków 1959, s. 445, poz. 657.

„Kaprys historii” spowodował, że oferujemy do sprzedaży pomnikowe dzieło polskiego romantyzmu, przetłumaczone przez syna wieszcza, a będące niegdyś w posiadaniu nielubianego przez niego innego emigranta, zasłużonego dla polskiej kultury (czytaj poniżej).

Władysław Alojzy Strzembosz (franc. Ladislas de Damaiowice Strzembosz; Warszawa 1875 – Paryż 1917) – polski bibliotekarz, bibliograf i bibliofil, kolekcjoner rycin, publicysta, działacz emigracyjny. Pozostawał w konflikcie z dyrektorem Biblioteki Polskiej Władysławem Mickiewiczem. Mickiewicz zarzucał Strzemboszowi zbytnią troskę o prywatne interesy, Strzembosz krytykował ambicję i dumę dyrektora. Zgromadził bogate zbiory biblioteczne, przekazane po jego śmierci przez wdowę częściowo Bibliotece Polskiej w Paryżu, częściowo Bibliotece Narodowej w Warszawie.