Jan Bohuszewicz był uczniem Józefa Rapackiego w Warszawie. Uczestnik rewolucji 1905 roku, przebywał następnie w Zakopanem a później przeniósł się do Włoch. Stale mieszkał w Genui, skąd jednak wiele podróżował (Piemont, Chiogia, Liguria, Wenecja). W roku 1920 był w Polsce i wystawiał w warszawskiej Zachęcie. W 1922 miał wystawę w Association „France-Pologne” w Paryżu. Był przede wszystkim pejzażystą. Najczęściej malował widoki włoskie, w tym chętnie porty i motywy architektoniczne. Malował też krajobrazy z Polski i Francji, kwiaty i plenerowe studia postaci kobiecych. Stosował specyficzną technikę – formy budował rozwibrowanymi plamami czystego koloru, bez użycia konturu. Większe zespoły obrazów artysty znajdują w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Okręgowego w Siedlcach.