Marian Szczyrbuła w latach 1916-1921studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Mehoffera i Wojciecha Weissa. Związany był z grupą Formistów. Po studiach krótko pracował w Seminarium Nauczycielskim w Tarnopolu. W 1924 wyjechał do Paryża, dołączając do grupy uczniów Pankiewicza z tzw. Komitetu Paryskiego. Po powrocie do kraju uczył w gimnazjach w Stryju, Wilnie, Wilejce i Dziśnie. Należał do grupy „Zwornik“, z którą wystawiał w Krakowie i we Lwowie. W 1931 wystawiał razem z kapistami w Warszawie, brał też udział w wystawach w krakowskim TPSP (1928) i warszawskim IPS (1937/38). Większość jego prac spłonęła w Dziśnie w czasie II wojny światowej, a sam artysta został w 1941 wywieziony do Tobolska, gdzie po roku zmarł. Szczyrbuła malował głównie pejzaże - z Wileńszczyzny, z okolic Stryja czy Drohobycza, a także z Krakowa. Był też portrecistą. Formy budował dynamicznymi, różnokierunkowymi uderzeniami pędzla, wprowadzał lekką geometryzacją i wyrazisty kontur, stosował zróżnicowaną fakturę malarską. Na ogół malował obrazy o dość ciemnej tonacji barwnej, ożywianej akcentami czystego, ostrego koloru.