Julian Bończa-Tomaszewski (Petersburg 1834 – Nicea 1920)  – akademik, malarz polski czynny w Rosji i Francji. Mimo, że urodził się w Rosji, deklarował się jako Polak i posługiwał się herbem rodowym Bończa, sygnował swoje obrazy alfabetem łacińskim.
W latach 1855-1860 Studiował na Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu w klasie malarstwa historycznego u prof. Fiodora Bruni. Już w roku 1856 nagrodzono go małym srebrnym medalem za "Porwanie Prozerpiny", zaś w następnym - otrzymał duży srebrny medal za "Judasza rzucającego srebrniki", a w roku 1859 – mały złoty za "Chrystusa w świątyni wśród doktorów". Na jego twórczość miał także wpływ wenecki malarz Cosroe Duzi (1803-1860), czynny w Petersburgu. W 1860 roku wyjechał do Włoch, zwiedzając główne miasta i kolekcje muzealne. Mieszkał dłuższy czas w Neapolu. W latach 1861-1877 – pracował w Paryżu, gdzie prezentował co roku swoje prace na Salonie. W roku 1877 powrócił do Petersburga. W roku 1863 otrzymał tytuł artysty (chudożnika) XIV klasy. W kolejnym zaś – akademika, za obraz „Aria Marcella”. Brał udział m.in. w wystawach akademickich w Petersburgu, Odessie, Charkowie, Kijowie, Jekaterynburgu, Kazaniu, w paryskim Salonie (w latach 1860. - 1870.), w Wystawie Światowej w Filadelfii (1876), Moskiewskiej Ogólnorosyjskiej Wystawie PrzemysłowoArtystycznej (1882), Ogólnorosyjskiej Wystawie Artystycznej i Rolniczej w Niżnim Nowgorodzie (1896), wystawie Akademickiej w Berlinie (1886). Dwukrotnie – w wystawach Petersburskiego Stowarzyszenia Malarzy (1897 i 1899). W roku 1893 w Petersburgu odbyła się wystawa indywidualna malarza. W roku 1910 w TZSP w Warszawie zaprezentował 4 prace. W roku 1912 w Warszawie został wydany zawierający 48 obrazów Bończy-Tomaszewskiego album autorstwa Henryka Piętkowskiego.
Malował wielkoformatowe sceny historyczno-rodzajowe, mitologiczne, portrety w duchu salonowego akademizmu, główki młodych piękności oraz akty, a także pejzaże. Jego twórczość była chętnie reprodukowana w czasopismach rosyjskich. Znane są jego obrazy: „Kaźń Brunhildy w roku 613” (1865), „Powitanie Ludwika IX u bram Paryża” (1869), „Piotr Wielki pod pomnikiem Richelieu na Sorbonie” (1881), „Scena ze Świętoszka Moliera” (1876), „Trzy wielkie epoki Rosji – Religia Cywilizacja i Wolność”, „Rzymianka w kąpieli”, „Wenus i Amor”, „Rosa”, „Maslienica”, „Niezakończona transakcja”. Rzadziej spotykane są jego prace w akwareli – „Hipoit syn Tezeusza” i „Przyjaciele-krajanie”, ”U źródła” (1876). Kopiował również obrazy malarzy rosyjskich i holenderskich m.in. W. Polenowa i G. van Honthoorsta. Jego obrazy znajdują się w zbiorach Ermitażu, Muzeum Rosyjskiego w Petersburgu, Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie (“Wnętrze Pałacu Beilerbej nad Bosforem” – gwasz).