Ludwik Leszko (Kraków 1890 – Kraków 1957) był uczniem Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1908-1918, 1920/21). Od roku 1913 pracował jako nauczyciel rysunków w szkołach Krakowa. Był zapalonym narciarzem i sportowcem, turystą i propagatorem turystyki, działaczem Polskiego Związku Narciarskiego, a - przed I wojną - jednym z założycieli krakowskiego AZS. Malował olejno i akwarelą, tworząc przede wszystkim pejzaże - najczęściej krajobrazy górskie, nadmorskie i widoki z odbywanych podróży. Rzadziej malował także portrety, akty, martwe natury; we wczesnym okresie także motywy alegoryczne i mitologiczne. Jego interesująca twórczość ukształtowała się niewątpliwie pod dużym wpływem Mehoffera; obrazy artysty wyróżniają się ciekawą kompozycją, żywym kolorytem i wybitnie dekoracyjnym ujęciem. Wystawiał w kraju i za granicą m.in. w: krakowskim TPSP, gdzie miał dwie wystawy indywidualne (1929, 1931), we Lwowie (1926, 1927), Poznaniu (1929, 1930, 1931, 1934) oraz w TZSP w Warszawie (1930, 1931, 1934). Za granicą wystawiał w Paryżu (1927), na Malcie, w Bratysławie (1928), Londynie (1930) Monachium i Brukseli. Po 1945 należał do grupy „Krąg’, nadal wystawiał i uczył rysunku na Politechnice Krakowskiej. Prace artysty znajdują się w Muzeum Historycznym w Krakowie, w zbiorach rodzinnych i kolekcjach prywatnych.