Bruno Lechowski (Warszawa 1887 – Rio de Janeiro 1941) – malarz, scenograf. Początkowo studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Kijowie. Naukę kontynuował w Akademii petersburskiej, w Warszawie u Kazimierza Stabrowskiego i w Paryżu. Po powrocie do Warszawy został wykładowcą w Szkole Sztuk Pięknych. Był człwiekiem bardzo przedsiębiorczym, często zmieniał miejsca pobytu lecz na stałe mieszkał w Warszawie, tu też miał pracownię i prowadził szkołę rysunkową dla dzieci (1916/1917). Jako scenograf współpracował z teatrami w Kijowie, Warszawie i Łodzi. Projektował także dekoracje do filmów. Był członkiem TZSP oraz założonego przez uczniów Stabrowskiego stowarzyszenia artystów Sursum Corda, z którym wystawiał. Miał trzy wystawy indywidualne - w Zachęcie (1920, 1922) oraz w Salonie Richlinga (1920). W grudniu 1924 roku wyjechał w podróż dookoła świata, zaś w roku kolejnym osiadł w Brazylii. Tu brał czynny udział w życiu artystycznym, wiele wystawiał. W roku 1933 otrzymał medal brązowy, a w 1934 – złoty na Salonie Narodowym Sztuk Pięknych w Sao Paulo. W 1942 roku w Museu Nacional de Belas Artes w Rio de Janeiro odbyła się jego wystawa pośmiertna. W okresie dwudziestolecia międzywojennego malował przede wszystkim sceny symboliczne, po wyjeździe do Brazylii tworzył głównie pejzaże i sceny miejskie. Jego dzieła znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Lublinie i we Wrocławiu. Na polskim rynku pojawiają się bardzo rzadko.