Michel Kikoine (Homel na Białorusi 1892 - Cannes 1968) - malarz urodzony na Białorusi, tworzący w obrębie sztuki francuskiej. Naukę rozpoczął w Mińsku, w prywatnej szkole rysunkowej Jakuba Krügera. Zaprzyjaźnił się tam z Chaimem Soutinem, z którym w latach 1908-1911 uczył się w Szkole Rysunkowej w Wilnie. W 1912 obaj wyjechali do Paryża, gdzie Kikoine kształcił się jeszcze w Ecole des Beaux-Arts u Fernanda Cormona. Mieszkał wówczas w sławnym „La Rouche“ i przyjaźnił się z wieloma artystami, m.in. z A. Modiglianim. Podczas I wojny światowej służył w Legii Cudzoziemskiej. W 1924 otrzymał obywatelstwo francuskie. Często wyjeżdżał na południe Francji, od 1926 miał własny dom w Annay-sur-Seine w Burgundii, gdzie spędzał letnie miesiące. Czasowo mieszkał w Montrouge (1927-1933) później w Paryżu. W latach 1939-1940 służył w wojsku, później ukrywał się w Tuluzie. Po wojnie wrócił do Paryża. Brał udział w licznych wystawach w 1912 debiutował w Salonie Niezależnych, w 1919 miał pierwszą wystawę indywidualną w paryskiej Gallerie Chéron. Brał, m.in. udział w Salonach Jesiennym i Niezależnych, wystawiał w paryskich galeriach Bernheima, de la Licorne i Billet-Worms, a także w Nowym Jorku, Moskwie, Londynie i Brukseli. Związany z marchandem Leopoldem Zborowskim, w 1924 i 1928 miał w jego galerii wystawy indywidualne. Kikoine uważany jest za jednego z ważniejszych artystów Ecole de Paris. We wcześniejszym okresie twórczości malował głównie postimpresjonistyczne pejzaże miejskie utrzymane w jasnej tonacji kolorystycznej. Po I wojnie tworzył ekspresjonistyczne portrety, akty i pejzaże o intensywnych, nasyconych barwach i pogodnym nastroju.