sygn. na odwr. na płótnie g.: Zofia ARTYMOWSKA | POLIFORMY XXXVI – ZWARCIE, 1973

Na g. listwie krosna: Box 3 POLIFORMY XXXVI Zwarcie 1973, na l. listwie: III/9, na listwach wymiary płótna odpowiednio 86 i 67.

Obraz wystawiany:

– Zofia Artymowska. Malarstwo, BWA w Łodzi, Salon Sztuki Współczesnej, Łódź IV 1974;

– Zofia Artymowska. Poliformy 1970-1983, Zachęta Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Warszawa 10 I – 29 I 1984; Galeria BWA, Kraków III 1984; Galeria Sztuki BWA, Łódź, V 1984; Arsenał, Białystok, VI 1984;

– Poliformy i pustynia. Malarstwo Zofii Artymowskiej, Galeria Władysława Hasiora, filia Muzeum Tatrzańskiego, Zakopane, 3 X – 29 XI 2009.

Obraz opisany i reprodukowany:

– „Sztuka“ 6/1/74, Notatnik, s. 56, il. 1 (czarno-biała);

– Aleksander Wojciechowski, Polskie malarstwo współczesne, Interpress, 1977 (repr. na okładce książki);

– Zofia Artymowska. Poliformy 1970-1983 (kat. wystawy), Zachęta Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Warszawa 1984, il. czarno-biała, s. nlb.;

– Marzena Kozanecka-Zwierz, Jednostki Powielane [w:] „Sztuka.pl Rynek Sztuki i Antyków“, X 2009, Nr 10 (GA 163), s. 115, il. barwna.

Twórczość Zofii Artymowskiej kojarzona jest przede wszystkim z Poliformami, tworzonymi przez artystkę od końca lat 60. XX w. Tak pisała we wstępie do katalogu wystawy w Zachęcie: Ostatni, przeszło dziesięcioletni okres pracy poświęciłam poszukiwaniom możliwości wyrazowych budowy obrazu przy użyciu jednej formy (powielonej). Do tych eksperymentów użyłam formy walca (cylindra) jako modułu. Cykl nazwałam Poliformami. Fundamentalne założenie moich poszukiwań wywodzi się z przekonania, że podstawowym elementem wszystkiego, co nas otacza, co istnieje dokoła nas, jest jednostka, ułożona, powielona lub zakomponowana w różny sposób. Definicja ta stanowi credo działań ostatnich lat mojej pracy twórczej. W obrazach powstałych w tym okresie, w ramach operowania jedną formą, twórcze tendencje rozwijały się w dwu kierunkach: jednym – mechanicznym – przestrzeni zmechanizowanej, „industrialnej“, drugi zaś – przestrzeni tworzącej rodzaj czytelnego wnętrza. np. Poliformy VII, Knossos, Poliformy LVIII, Ucieczka Króla itp. (wszelkie podtytuły prac pochodzą przeważnie ze skojarzeń wtórnych). Dążąc do układów o „horyzoncie“ odległym, nazwanych przeze mnie pejzażami, uporczywie szukałam najodleglejszych perspektyw, uzyskania przestrzeni największej, w obrazie zatłoczonym formami cylindrycznymi, poprzez kontrasty form dużych i małych, a także przez manipulowanie kolorem.