sygn. p.d.: B.E. Białecka 2022

sygn. na odwr. na płótnie p.g.: „KRYSTYNA | Z | BOLSENY“ | (PRZEDZIWNA) | 2022 olej/płótno | Beata E. Białecka

Obraz wystawiany:

– Najwyższy stopień uwagi, CS Zamek Sielecki, Galeria Extravagance, Sosnowiec, 2022;

– Beata Ewa Białecka. Święte i łzy, Galeria Agra-Art, Warszawa X – XII 2023, il. 18.;

– Milihelena. Jednostka piękna, Starogardzkie Centrum Kultury, Galeria A, Starogard Gdański 2023;

– Obraz w ubraniu, Pałac hrabiów Henckel von Donnersmarck, Nakło Śląskie, 2024;

– Obraz w ubraniu, BWA Sokół, Nowy Sącz IX – XI 2024;

– Ćwiczenia z przemijania, Galeria BWA, Olsztyn 2024;

– AVE EVA. Obrazy, Galerie Felixe Jeneweina mesta Kutne Hory, Kutna Hora, Czechy 8 III – 27 IV 2025.

Od kilku lat chętnie maluję mistyczki, liberaty, stygmatyczki, męczennice, płaczące za utraconym rajem święte. Kobiety te zaprzeczają roli przypisanej płci, uwalniają się od męskiej dominacji bądź idąc do klasztoru, bądź odwracając się od świata w inny, nie mniej dramatyczny sposób. Golą głowy, oszpecają ciała, głodzą się. Nie tylko ich Legenda jest dla mnie fascynująca ale przede wszystkim badam, czym jest dzisiaj dla nas fenomen świętych i świętości (w znaczeniu interdyscyplinarnym), i czy obraz o dwojakim obliczu (dzieło sztuki z aparycją świętej/świętego) ma jakąkolwiek szansę wejść we współczesną świadomość i zafunkcjonować jako obraz tzw. święty.

Krystyna z Bolseny (2022), umęczona w III w. rozumiana jako sylwetka świętej i jako obraz ją ukazujący została ubrana w wyhaftowane rany. Traktuję je analogicznie jak malarze gotyccy, a mianowicie wycinam otwory (bowiem święta została przeszyta gradem strzał) w płaszczyźnie płótna i pokrywam haftem ich brzegi, utożsamiając krew i otwarte tkanki ciała z czerwonym kordonkiem. Treść i forma zostały zszyte w jedną, nierozerwalną całość, a haft staje się namacalny, uobecniając owo ubranie, wyhaftowane bezpośrednio na skórze płótna i skórze postaci.

Beata Ewa Białecka