akwarela, gwasz, srebrol, papier naklejony na tekturę, 24,7 x 18,6 cm

autorski napis wzdłuż dolnej krawędzi: KRYNICAWILLASTAYWCŁOWA

Na odwr. numery (ołowkiem): 7286 | D; poniżej: 25 x 32.

Obrazek przedstawia widok na drewnianą willę przy Bulwarach Dietla nad Kryniczanką w Krynicy-Zdroju. Willa Tatrzańska jest pięknym przykładem eklektyzmu krynickiego budownictwa uzdrowiskowego. Znajdowała się pod nr. 11 aż do 1987 roku, kiedy to doszczętnie spłonęła. Dziś odbudowana znów pełni rolę hotelową.

Artysta malował liczne krynickie wille, w tym typowe dla XIX-wiecznego uzdrowiska drewniane budynki z bogatymi, ażurowymi zdobieniami i balustradami. Te obrazy często koncentrują się na detalu architektonicznym, takim jak okiennice, dachówki czy dekoracyjne balustrady budynków. Sceny z deptaku – miejsca, w którym sam spędzał całe dnie. Są to widoki na uliczki, chodniki i kamienice. Malował również aleje drzew, które rytmicznie kształtują pejzaż i stanowią ramę dla jego kompozycji. W jego dziełach można odnaleźć charakterystyczne dla Krynicy obiekty, takie jak prezentowana Willa Tatrzańska, czy Pijalnie Wód (np. Stara Pijalnia), czy Domy Zdrojowe (np. Nowy Dom Zdrojowy).

Artysta z pedantyczną dbałością kreślił ciemnymi liniami kontury budynków i detali (okien, płotów, dachów), wyostrzając je i oddzielając od siebie elementy kompozycji. Choć są to widoki „zobaczone“ i osadzone w rzeczywistości, ich konstrukcja jest prosta i często geometryczna, co nadaje im charakter makiety lub scenografii. Wielopunktowa Perspektywa stosowana przez Nikifora często łamała zasady klasycznej perspektywy, łącząc różne punkty widzenia na jednym obrazie.

Motywy architektury Krynicy Zdrój w twórczości Nikifora to nie tylko zapis lokalnego kolorytu uzdrowiska, ale przede wszystkim unikalny świat, w którym artysta łączył codzienną rzeczywistość ze swoją głęboko osobistą wizją świata.