sygn. l.d. (czarną kredką): Sichul 1933
Wzdłuż dolnej krawędzi znak francuskiej wytwórni papieru Montgolfier w Annonay.

Na odwrocie (czarną kredką): Sichul | 1933 | pomidore i dalje żółte | olej cena 1000 zł.; obok nalepka wystawowa z TPSP w Krakowie (druk, tusz, pieczęć, ołówek): Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie | R. 1934. Grudzień Nr. 852 1871 | Autor Kazimierz Sichulski | Adres Kr. | Dzieło Owoce i dalje | Wykonanie grudzień 1934 cena 1000 zł.

Martwe natury, szczególnie te powstałe w latach 30. XX wieku, zajmują istotne miejsce w dorobku artystycznym Kazimierza Sichulskiego. Ten etap twórczości ukazuje dojrzałość artysty, jego subtelne wyczucie formy i koloru – pracę nad strukturą przedmiotów i ich wzajemnych relacjach barwnych. W owym czasie artysta był w pełni ukształtowanym malarzem i profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Kompozycje z lat 30. są zazwyczaj zwarte i przemyślane. Przedmioty – naczynia, dzbany, misy, owoce, kwiaty – układane są na stołach lub komodach, często na tle luster, których zadaniem jest budowanie głębi.

W porównaniu z wcześniejszym okresem twórczości, w którym dominowała żywa, kontrastowa kolorystyka, martwe natury z lat 30. cechuje tonacja bardziej stonowana. Pojawiają się brązy, ochry, zgaszone zielenie i czerwienie. Kolor buduje przestrzeń i modeluje formę a światło jest zawsze miękkie i rozproszone. Sichulski nie tworzy ostrych kontrastów światłocieniowych, ponieważ światło nie pochodzi z jednego źródła, lecz równomiernie przenika całą przestrzeń obrazu.

Sichulski w latach 30. tworzył swoje dzieła z dużą swobodą wykorzystując różne techniki. Prezentowana martwa natura powstała przy jednoczesnym użyciu tempery, oleju i kredek. Zamaszystymi pociągnięciami pędzla artysta zbudował zróżnicowaną powierzchnię. Faktura współgra z charakterem przedstawianych przedmiotów. Tkaniny, podobnie jak ceramika są matowe, natomiast dzban i politura konsoli, na której artysta rozłożył swoją kompozycję, wyraźnie połyskują. Podobnie jędrność pomidorów oddana jest nie tylko kolorem, lecz także sposobem prowadzenia farby. Nasza Martwa natura prezentuje biegłość warsztatową artysty i świadomie, syntetyczną, momentami wręcz uproszczoną formę. To efekt doświadczenia artysty, który nie przypadkowo posługiwał się skrótem tworząc lapidarne kompozycje.

Martwe natury z lat 30. stanowią ważne dopełnienie dorobku Sichulskiego ukazując go jako w pełni dojrzałego artystę. Ten etap twórczości dowodzi, że nie był jedynie malarzem tematu, lecz przede wszystkim malarzem koloru i formy. Jego martwe natury wpisują się w nurt międzywojennego malarstwa polskiego, w którym klasyczna tematyka służyła artystom do poszukiwań nowoczesnego stylu udowadniając, że nawet w najprostszych przedmiotach codzienności kryje się bogactwo malarskich możliwości.