Magdalena Abakanowicz (Falenty k. Warszawy 20 VI 1930 - Warszawa 20. IV 2017) studiowała w Gdańsku (1949-1950) i w warszawskiej ASP (1950-1954). Wykładała w PWSSP w Poznaniu (1965-1990). Od pocz. lat 60. zajmowała się tkaniną unikatową, tworząc autorskie formy przestrzenne, nazwane od jej nazwiska „abakanami“. W 1965 zdobyła Złoty Medal na II Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Sao Paulo. W latach 70. zaczęła tworzyć cykle figuralne z juty utwardzanej żywicą: „Alteracje“ (od 1974), „Plecy“ (1976-80), „Embriologia“ (1978-80), "Tłumy" (od 1986). Od lat 80. artystka uprawia rzeźbę plenerową, używając drewna, gliny, kamienia i odlewów (grupy „Tłum“, „Katharsis“ w prywatnej kolekcji we Włoszech, „Negev“ - 7 kolosalnych kamiennych kół w parku Israel Museum w Jerozolimie). W 1987 zaczęła pracę nad „Grami wojennymi“, wielkimi formami przypominającymi pociski, konstruowanymi z naturalnego drewna i żelaza. Od 1991 rozwija koncepcję „architektury arborealnej“, pierwotnie projektowanej jako przedłużenie osi La Defense w Paryżu, którą propaguje jako rozwiązanie problemów wielkich aglomeracji. Uczestniczyła w najważniejszych przeglądach sztuki współczesnej, jak Biennale w Sao Paulo (1965, 1979), Biennale w Wenecji (1968, 1980) i in. Jest laureatką wielu polskich i zagranicznych nagród.