Mané-Katz urodził się w rodzinie ortodoksyjnych Żydów, pierwotnie zamierzał zostać rabinem. W latach 1911-1912 uczył się w Szkole Rysunkowej Iwana Trutniewa w Wilnie, następnie w Szkole Ma-larstwa Mykoły Muraszki w Kijowie. Od 1913 studiował w Ecole des Beaux-Arts w Paryżu u Fernanda Cormona, gdzie spotkał m.in. kolegę z Wilna, Chaima Soutine’a oraz Marca Chagalla. Lata I wojny światowej spędził w Rosji – w Petersburgu, Moskwie (gdzie debiutował na wystawie artystów żydowskich w 1916) i Charkowie (gdzie od 1917 wykładał w Instytucie Artystycznym). W 1920 wrócił do Paryża i na trwałe wrósł w środowisko międzynarodowej Ecole de Paris jako jeden z jej wybitnych reprezentantów. W tych latach i w tym kręgu wykształcił własny styl malowania, wiele zawdzięcza-jący fowistom (zwłaszcza Derainowi). Obok malarstwa zajmował się też rzeźbą, tworząc w brązie kameralne figury o żywym ruchu i bogatej fakturze. Wystawiał głównie w Paryżu, z czasem w Nowym Jorku, a także w Polsce.